امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ١٠١

ه- روايت سكونى‌ سكونى از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه پيامبر اكرم (ص) فرمود: «الْفُقَهاءُ امَناءُ الرُّسُلِ ما لَمْ يَدْخُلُوا فِى الدُّنْيا ...» «١» فقها امين و مورد اعتماد پيامبران هستند تا هنگامى كه وارد (مطامع و لذائذ و ثروتهاى نارواى) دنيا نشده‌اند. منظور از «امَناءُ الرُّسُل» كسانى هستند كه در امور و شؤونى از پيامبران مورد اعتمادند كه آن امور قابل انتقال و امانت دادن باشند. و از اينرو فقهاى عادل در اجراى قوانين و فرماندهى سپاه و اداره جامعه و امور اجتماعى و دفاع از احكام و مملكت اسلامى و قضاوت و ... مورد اعتماد پيامبران هستند و مأمور انجام آنها هستند. «٢» و- خطبه امام حسين (ع) در مكه‌ خطابه مشهورى را امام حسين (ع) در «منى» پيرامون امر به معروف و نهى از منكر بيان فرموده و خواسته است كه در آخرين ديدار خود از مكّه ضمن استفاده از موقعيت كنگره حج، تكليف مردم را در قبال دستگاه يزيدى روشن كند و علل قيام خود را بر ضد دولت جابر اموى تبيين نمايد. اين خطابه به عنوان مؤيد براى بحث ماست؛ در اين خطابه آمده است: «... مَجارِى الْامُورِ وَ الْاحْكامِ عَلى ايْدِى الْعُلَماءِ بِاللَّهِ الْامَناءُ عَلى حَلالِهِ وَ حَرامِهِ» «٣» جريان امور (حكومتى و اجتماعى و سرنخ كارها) به دست دانشمندان الهى است كه امين بر حلال و حرام خدا هستند. طبق اين فرمايش، عالمان الهى متصدى اجراى احكام و قوانين الهى مى‌باشند و اين تعبير شامل فقها و علما در عصر غيبت هم مى‌شود. اگر امام حسين (ع)، تصدى امور حكومتى و اجتماعى مردم و بيان احكام اسلام را تنها در