امور را به دست مى‌گيرند و ولايت ايشان تحقق خارجى پيدا مى‌كند و آنها در عين حالى‌كه از سوى خدا، ولى امر حقيقى بودند، ليكن تا زمانى كه مردم با آنها بيعت نمى‌كردند زعامت آنها فعليت پيدا نمى‌كرد. بنابراين عينيّت و فعليّت رهبرى در گرو آراى خبرگان منتخب مردم و در نتيجه آراء همه مردم است و در همين محدوده، مى‌بايد براى انتخاب خبرگان منتخب مردم و آراء عمومى ارزش قايل شد. در مورد ولايت فقيه هم، به همين صورت عمل مى‌شود. يعنى در مواردى كه چند فقيه واجد شرايط هستند يكى‌از راه‌هاى اساسى براى تحقق ولايت و رهبرى، اين‌است‌كه خبرگان منتخبِ مردم، ازميان چند تن، يكى را براى رهبرى جامعه و حكومت‌اسلامى تعيين كنند. وظايف ولى فقيه در قانون اساسى‌ مجموعه وظايف و اختيارات قانونى ولى فقيه در اصل يكصد و دهم به شرح ذيل ذكر شده است: وظايف و اختيارات رهبر: ١- تعيين سياستهاى كلّى نظام جمهورى اسلامى ايران پس از مشورت با مجمع تشخيص مصلحت نظام. ٢- نظارت بر حسن اجراى سياستهاى كلّى نظام‌ ٣- فرمان همه پرسى‌ ٤- فرماندهى كلى نيروهاى مسلّح‌ ٥- اعلان جنگ و صلح و بسيج نيروها ٦- نصب و عزل و قبول استعفاى: الف- فقهاى شوراى نگهبان‌ ب- عالى‌ترين مقام قوّه قضائيه‌ ج- رئيس سازمان صدا و سيماى جمهورى اسلامى ايران‌ د- رئيس ستاد مشترك‌ ه- فرمانده كل سپاه پاسداران انقلاب اسلامى‌