امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ٣٨

خلاصه‌ از جمله آياتى كه بر اثبات امامت و ولايت بعد از پيامبر (ص) دلالت دارد، آيه ولايت است. مفسران بزرگ سنّى و شيعه شأن نزول آن را درباره حضرت على (ع) مى‌دانند كه در حال ركوع نماز انگشترش را به فقيرى داد. معناى ولايت در آيه جز به معناى سرپرستى و تصرف نمى‌تواند باشد، زيرا هم وحدت سياق آيه چنين اقتضا دارد و هم به جهت اينكه آيه در مقام بيان يك حكم خاص است كه در انحصار خدا و رسول او و برخى از مؤمنان مى‌باشد. اين آيه با ويژگيهايش مقام امامت و ولايت را بعد از پيامبر (ص) منصبى الهى دانسته كه توسط خداوند تعيين مى‌گردد و شعاع ولايتش نيز مطلق خواهد بود. آيه تبليغ نيز طبق نقل مورخان و مفسران اسلامى در بازگشت از حجة الوداع در محل غديرخم بر آن حضرت نازل گرديد و طى آن رسول خدا (ص) مأمور شد تا على (ع) را به عنوان جانشين بلافصل خود معرفى كند. كه طبق فرمان خدايش على (ع) را معرفى و از همه برايش بيعت گرفت. ديدگاه رسول اكرم (ص) نسبت به امام و جانشينش با الهام از وحى خداوند در قرآن چنين بود: ١- امام را بايد خدا تعيين و نصب كند. ٢- امام بايد معصوم از هر گونه گناه و خطا باشد. ٣- او بايد اعلم از همه مردم در همه علوم و آشنا و آگاه كامل به دين و مسايل آن باشد. ٤- حديث معتبر و متواتر «ثقلين» تنها اهل بيت «على و يازده فرزندش (ع)» را شايسته مقام امامت و ولايت مى‌داند كه از آنها به «عترت» تعبير كرده است. پرسش‌ ١- چگونه آيه ولايت بر امامت و جانشينى پيامبر (ص) دلالت دارد؟ شرح دهيد. ٢- نحوه دلالت آيه تبليغ را بر امامت و خلافت بعد از پيامبر (ص) بطور خلاصه بيان كنيد. ٣- ديدگاه پيامبر نسبت به امامت چيست؟ ٤- چرا رسول اكرم (ص) تنها اهل بيت خويش «على و يازده فرزند معصوم (ع) او را» شايسته مقام امامت مى‌دانست؟