امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ٦٠

خلاصه‌ شيعه در اثبات امامت ائمه (ع) به دلايل عقلى و نيز به كتاب و سنت استدلال كرده است. الف) دلايل عقلى: امام بايد معصوم باشد، زيرا پس از پيامبر (ص) نياز به وجود تبيين كننده كتاب خدا و سنت پيامبر است؛ و اگر اين تبيين كننده داراى عصمت نباشد جلو اختلاف در فهم كتاب و سنت گرفته نمى‌شود. همچنين امام بايد از جميع جهات، از همه مردم زمان خويش برتر باشد، زيرا امامتِ فرد پايينتر با وجود برتر، از نظر عقل قبيح است و امامت فردِ همدرجه و ترجيحش بر ديگرى، ترجيح بدون دليل و عقلًا باطل است. به گواهى اسناد و مدارك روايى و تاريخى و آيات قرآنى، تنها على (ع) از ميان صحابه پيامبر (ص) برتر از جميع جهات بوده است. ب) كتاب: آيات زيادى از قرآن به مسأله امامت بطور همه جانبه پرداخته است و در آيه‌هاى اولى‌الامر و ولايت، اصل ضرورت وجود امام در جامعه اسلامى ثابت شده و در آيه ابتلا، عصمت همه جانبه امام و جانشين پيامبر (ص) و دور بودنش از همه پليديهاى روحى و اخلاقى در سراسر عمرش اثبات گرديده است و در آيه‌هاى تطهير و تبليغ و اكمال، با توجه به روايات معتبر در ذيل آنها بر جانشين بلافصل پيامبر (ص) و امامان معصوم (ع) تأكيد شده است. پرسش‌ ١- چرا شيعه مقام عصمت را در امام ضرورى دانسته، و چگونه آن را اثبات مى‌كند؟ ٢- آيا امام بايد از همه مردم زمان خويش برتر باشد؟ چرا؟ ٣- چند ويژگى از ويژگيها و فضايل مهم حضرت على (ع) را بنويسيد. ٤- آيه‌هاى اولى الامر و ولايت در صدد اثبات چه چيزى در رابطه با امامت مى‌باشند؟ ٥- مراد از ظلم در آيه ابتلا به چه معناست؟