امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ٤٣

از اين رو، راز اين كه خداوند در آيه ابلاغ، «١» پيامبر (ص) را با لحن تهديدآميز خطاب مى‌كند و مى‌فرمايد: «اگر آنچه را كه بر تو نازل شده به مردم نرسانى رسالت خود را ابلاغ نكرده‌اى» و همچنين راز نزول آيه اكمال «٢» در روز غدير خم و بدنبال آن تعيين و نصب امام توسط رسول اكرم (ص)، در همين نهفته است كه تنها با تعيين و معرفى امامى كه كارشناس دين و مفسر قرآن و مرجع مردم براى شناخت اسلام است، اسلام و رسالت پيامبر (ص) به نقطه اكمال خود مى‌رسد. ج- قضاوت و داورى‌ قضاوت و داورى از نظراسلام يك شأن و منصب‌الهى است، زيرا حكم‌به عدل است؛ و قاضى كسى است كه در مخاصمات و اختلافات مى‌خواهد به عدل و داد داورى كند. اين شأن به نص قرآن كريم از شؤون نبوّت بوده و از سوى خداوند به پيامبر (ص) تفويض شده است. «٣» گر چه آن حضرت در ابلاغ وحى صرفاً يك پيام‌رسان بوده و از خود هيچگونه اختيارى در دخل و تصرف وحى نداشته است، ولى در منصب قضا و حكم آزادتر عمل مى‌كرد، چون با اجتهاد خود، كه آنهم صد در صد منطبق با موازين شرع مقدس اسلام و قرآن كريم بود، ميان مردم حكمرانى و داورى مى‌كرد. اين منصب بعد از پيامبر (ص) به جانشين يا جانشينان او تفويض شده‌است. از اين رو، شأن قضاوت و داورى شايسته امامى است كه مانند پيامبر (ص) به حق و عدل داورى كند؛ و روشن است كسى به حق و عدل داورى مى‌كند كه خود مجسمه عدل بوده و وجودش به مانند وجود مقدس رسول گرامى اسلام (ص) از هوا و هوس خالى باشد، و نيز سرشت او به تقوا و پرهيزكارى آميخته، و به ملكه عدل دست يافته باشد. چنين كسى است كه به فرموده على (ع) مى‌تواند فرمان و حكم خدا را بر پا دارد و در