امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ٤١

موسى الرضا (ع) چنين آمده است: «انَّ الْامامَةَ هِىَ مَنْزِلَةُ الْانْبِياءِ وَ ارْثُ الْاوْصِياءِ، انَّ الْامامَةَ خِلافَةُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ خِلافَةُ الرَّسُولِ ... انَّ الْامامَةَ اسُّ الْاسْلامِ النَّامى‌ وَ فَرْعُهُ السَّامى‌» «١» امامت، مقام پيامبران، و ارثِ جانشينان (انبيا) است، امامت جانشينى خدا و رسول اوست ... امامت ريشه و اساس اسلام رشد يابنده و شاخه سربلند آن است. امامت از نظر شيعه در يك جمله كوتاه و گويا چنين است: «الْامامَةُ رِئاسَةٌ عامَّةٌ الهِيَّةٌ فى امُورِ الدّينِ وَ الدُّنْيا» «٢» امامت، رياست همه جانبه الهى در امور دين و د امامت و رهبرى ٤٦ ارزيابى ديدگاهها ..... ص : ٤٥ نياست. شيعه با توجه به اين نگرش است كه امامت را اصلى از اصول دين دانسته و اعتقاد به آن را مكمل ايمان مى‌داند. شؤون امامت‌ با توجه به رسالت و مسؤوليتى كه از سوى خدا و رسولش به امام به عنوان جانشين پيامبر (ص) واگذار شده است، امام همه شؤون و مناصب پيامبر (ص) را بجز نبوت و ابلاغ وحى، دارا مى‌باشد. آن شؤون و مناصب عبارتند از: الف- امامت و رهبرى‌ پس از آن كه پيامبر اسلام (ص) از دنيا رفتند يكى از شؤون و مناصب ايشان كه لازم بود بلاتكليف نماند، امامت و رهبرى جامعه اسلامى بوده؛ و چنانكه قبلًا بيان شد يكى از نيازهاى اساسى هر جامعه‌اى براى راهيابى و رشد و تعالى، نياز به رهبرى شايسته و رشد دهنده و هدايت كننده است. اصل نياز به رهبرى مورد اتفاق همه فرق اسلامى است، و اختلاف در مصداق رهبرى و ويژگيها و شرايط آن مى‌باشد. رهبرى بعد از پيامبر (ص) شايسته كسى است كه همچون پيامبر (ص) هادى و مرشد و مصلح مسلمانان بوده، و بتواند اسلام و جامعه اسلامى را از خطر انحرافات عقيدتى و