امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ٣٣
درس چهارم: امامت از ديدگاه قرآن و پيامبر اكرم (ص)
از جمله آيههايى كه به امامت و رهبرى اشاره دارند، دو آيه «ولايت» و «تبليغ» است.
قبل از ذكر آنها و بيان نحوه دلالتشان بر مطلب، خاطر نشان مىسازيم كه اين دو آيه علاوه بر مطرح ساختن اصل مسأله امامت و رهبرى بعد از پيامبر (ص)، به تعيين مصداق و معرفى شخص امام با اوصاف كلى پرداخته كه ما نيز هر دو جنبه را مطرح مىكنيم.
١- آيه ولايت
«انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ امَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَ هُمْ راكِعُونَ» «١»
سرپرست و رهبر شما تنها خدا و پيامبر او، و آنها كه ايمان آوردهاند مىباشند آن كسانى كه نماز را به پا مىدارند و در حال ركوع، زكات مىدهند.
روش استدلال به آيه
استدلال به آيه، براى تبيين ديدگاه قرآن در مورد امامت بعد از پيامبر، با ذكر سه مقدمه انجام مىشود.
اوّل- شأن نزول آيه: در روايات معتبر و منابع تفسيرى (از سنى و شيعه) چنين وارد شده است: روزى حضرت امير مؤمنان، على (ع) در مسجد در حال نماز بود كه فقيرى واردشده تقاضاى كمك مالى كرد. آن حضرت در حالى كه در ركوع بود انگشترى خود را