امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ١١٩
درس شانزدهم: شرايط و وظايف ولىّفقيه در قانون اساسى
اصل پنجم قانون اساسى: در زمان غيبت ولىّ عصر «عجّل اللّه تعالى فرجه» در جمهورى اسلامى ايران، ولايت امر و امامت امّت بر عهده فقيه عادل و با تقوى، آگاه به زمان، شجاع، مدير و مدبّر است كه طبق قانون اصل يكصد و نهم عهدهدار آن مىگردد.
اصل يكصدونهم قانوناساسى درمورد شرايط وصفات ولايتفقيه و رهبر چنينمىگويد:
١- صلاحيّت علمى لازم براى افتا در ابواب مختلف فقه.
٢- عدالت و تقواى لازم براى رهبرى امّت اسلامى.
٣- بينش صحيح سياسى و اجتماعى، تدبير، شجاعت، مديريت و قدرتكافى براى رهبرى.
خبرگان منتخب مردم و تعيين رهبر
در بين فقهايى كه واجد شرايط هستند تنها آن فقيهى بالفعل ولايت دارد كه خبرگان منتخب مردم او را به رهبرى انتخابكنند، چنانچهاصل ١٠٧ قانوناساسى نيز برهمين مطلب اشارهدارد.
خبرگان منتخب مردم در اصل ثبوت ولايت فقيه، هيچ نقشى ندارند و اگر به كسى كه از طرف خدا ولايت دارد، رأى ندادند و به رهبرى انتخاب نكردند، نقشى در ثبوت و يا عدم ثبوت ولايت او ندارند. بلكه آنچه در ثبوت ولايت، دخالت اساسى دارد، نصب از طرف خداست، ليكن نكته مهم اينجاست كه اگر خبرگان منتخب مردم رهبر را انتخاب نكنند، ولايت و رهبرى تحقق خارجى پيدا نمىكند و رهبرى امت كه يك وظيفهاى بر عهده فقيه است با عدم انتخاب فعليت پيدا نمىكند؛ همانطور كه در مورد حكومت حضرت على (ع) يا ساير امامان (ع) مىبينيم آنگاه كه مردم با ايشان بيعت مىكنند، زمام