دست امامان معصوم (ع) مى‌دانست و در زمان غيبت كسى را شايسته نمى‌دانست كه «مجارى امور و احكام» به او سپرده شود، مى‌بايست چنين مى‌فرمود: «مَجارِى الْامُورِ وَ الْاحْكامِ عَلى ايْدِى الْائِمَّةِ الْمَعْصُومينْ» يا «عَلى ايْدينا»؛ در حالى كه امام (ع) «العلماء باللّه» را ذكر فرموده است كه اين تعبير علاوه بر اين كه امامان عليهم السلام را شامل مى‌شود، فقهاى عادل و امين در عصر غيبت را نيز در بر مى‌گيرد. امام خمينى قدس سره درباره اين روايت چنين فرموده است: «از اين روايت دو مطلب مهم به دست مى‌آيد: يكى ولايت فقيه و ديگرى اينكه فقها بايد با جهاد خود و با امر به معروف و نهى از منكر، حكام جائر را رسوا و متزلزل و مردم را بيدار گردانند.» «١»