امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ١٠٠

نمى‌كند، چنين فرموده‌اند: «... فقهاى مؤمن دژهاى اسلامند و براى اسلام نقش ديوارهاى شهر را دارند ....» «١» امام (ع) با اين كلام، نگهبانى و حفاظت از عقايد و احكام اسلام را از وظايف فقها بيان كرده است؛ در واقع فقها مأمورند تا هميشه از حدود و ثغور و احكام اسلام محافظت نمايند. بديهى است اگر فقيهى در منزل خود بنشيند و امور حكومتى را در دست نگيرد و در هيچ كدام از امور قضايى و حكومتى مداخله نكند و به اصطلاح دست به سياه و سفيد نزند به او حافظ اسلام و «حصن اسلام» نمى‌گويند. «٢» امام امت در توضيح اين روايت فرموده است: «اين كه فرموده‌اند «فقها حصون اسلامند» يعنى مكلفند اسلام را حفظ كنند و زمينه‌اى را فراهم آورند كه بتوانند حافظ اسلام باشند و اين از اهم واجبات است.» «٣» پس هر گاه فردى بگويد، فقها مطلقاً نبايد در امور اجتماعى و حكومتى مردم دخالت كنند و كار دنيا را به ديگران سپرده و به آخرت مردم بپردازند، اين روايت به شدت اين نظريه را رد مى‌كند؛ زيرا تعبير «حصون الاسلام» و وظيفه نگهبانى از مكتب اسلام با اين عمل سازگار نيست. از طرفى اگر فردى بگويد: فقها در بعضى از امور حكومتى و اجتماعى مى‌توانند دخالت كنند، امّا حق دخالت تام در همه امور حكومتى را ندارند، در واقع اين قول مستلزم اين است كه فقها حافظ بعضى از احكام اسلام باشند و اين نظر هم با تعبير حصون اسلام سازگار نيست؛ زيرا اسلام به صورت مطلق به كار رفته و مقيد به بعضى از احكام نشده است. علاوه بر اين، حفاظت و نگهبانى از اسلام آنگاه نتيجه بخش خواهد بود كه از همه احكام و جوانب آن حفاظت شود و اگر جزئى از آن بدون محافظ رها شود و معطل بماند، از آن طريق شكافى رخ داده و به همه جوانب و ابعاد آن سرايت خواهد كرد.