اين شجاعت و رشادت نيست كه انسان بدون جهت و بى‌حساب به آب بزند و آبرو يا جان خود را به خطر اندازد. آرى در مواردى كه صراحت در اظهار عقيده، در برابر جمعيت متعصّب فوايد مهمترى داشته باشد، بطور مسلّم تقيّه جايز نيست.
امام صادق (ع) فرمود:
«التَّقِيَّةُ تُرْسُ الْمُؤْمِنِ وَ التَّقِيَّةُ حِرْزُ الْمُؤْمِنِ» «١» تقيه سپر فرد با ايمان و تقيه وسيله حفظ و نگهدارى مؤمن است.
از اين روايت استفاده مى‌شود كه در مفهوم تقيه، دفاع در برابر دشمن است، بطورى كه شخص در عين شهامت، از به هدر دادن نيروهايش پرهيز مى‌كند و در حفظ آنها تلاش مى‌نمايد.
٥- قتل قبطى به وسيله حضرت موسى (ع)
حضرت موسى (ع) يك فرد قبطى را كه با يكى از بنى‌اسرائيل درگير شده بود، به قتل رساند و به همين جهت از مصر فرار كرد و هنگامى كه از طرف خدا مأموريّت يافت، فرعونيان را به سوى خدا دعوت كند، عرض كرد:
«وَ لَهُمْ عَلَىَّ ذَنْبٌ فَأَخافُ أَنْ يَقْتُلُونِ» «٢» و قبطيان بر گردن من گناهى دارند كه مى‌ترسم مرا (جهت قصاص) بكشند.
سپس در پاسخ فرعون كه قتل مزبور را گوشزد كرد، فرمود:
«فَعَلَتُها اذاً وَ انَا مِنَ الضَّالّينَ» «٣» من در آن هنگام آن كار را انجام دادم، در حالى كه از گمراهان بودم.
پاسخ: اول اينكه بايد گفت كه قتل فرد قبطى عمدى نبود بلكه در اثر نواختن مشتى بر وى اتفاق افتاد. دوم اينكه جمله «وَ لَهُمْ عَلَىَّ ذَنْبٌ» بر طبق نظر فرعونيان گفته شده و