خلاصه‌ معصوم بودن، استحقاق پاداش الهى را از بين نمى‌برد، چون شخص معصوم، مجبور به انجام وظايف و ترك گناهان نيست؛ آنان بر انجام گناه توانا هستند امّا به خاطر يقين به نتيجه بد گناه آن را اختيار نمى‌كنند؛ و امدادهاى غيبى خداوند نسبت به معصومان، به خاطر اين است كه آنان با صرف تمام توان خود در راه خدا، لياقت آن امدادها را دارند؛ در عين اين كه آن امدادها از آنان سلب اختيار نمى‌كند. و امّا اقرار معصومان به گناه، بخاطر اين بوده كه آنان براى خود وظايفى فوق وظايف ديگران قايل بودند و ترك اولى بلكه توجه به غيرمعبود را براى خود گناه مى‌دانستند و از آن استغفار مى‌كردند؛ بدان جهت با عصمت آنان منافات ندارد. و امّا آياتى كه در مورد تصرف شيطان نسبت به انبياست، بر اين كه شيطان آنان را به مخالفت تكاليف مولويه الهى كشانده است دلالت ندارد، بلكه آن آيات يا در مورد مخالفت بعضى انبيا با تكاليف ارشادى است يا مربوط به گرفتاريهاى دنيوى است كه از ناحيه شيطان به بعضى از آنها رسيده است و آنچه منافات با عصمت دارد اين است كه شيطان، شخص معصوم را به مخالفت تكاليف مولوى و گرفتاريهاى اخروى بيندازد.
پرسش‌ ١- چرا عصمت با اختيار داشتن بر گناه منافات ندارد؟
٢- چرا امدادهاى غيبى خداوند نسبت به معصومان، سلب اختيار از آنان نمى‌كند؟
٣- چرا استغفار معصومان از گناه، منافات با عصمت آنان ندارد؟
٤- چرا تصرّف شيطان نسبت به انبيا، منافى با عصمت آنان نيست؟