فصاحت و بلاغت آن از كسانى ساخته است كه مهارت و تخصص در فنون مختلف سخنورى داشته باشند. بزرگترين سخن شناسان عصر نزول قرآن مانند وليد بن مغيره، به نهايت فصاحت و بلاغت قرآن و برترى آن بر شيواترين سخنان بشرى گواهى داد، و گفت:
قرآن محمد شيرينى خاص و زيبايى مخصوص دارد، شاخسار آن پر ميوه و ريشه‌هاى آن پر بركت است؛ سخنى است برجسته و هيچ سخنى از آن برجسته‌تر نيست. «١» عتبة بن ربيعه از بزرگان قريش وقتى آياتى از قرآن پيامبر را شنيد، با حالت انكسار نزد قريش بازگشت و گفت:
به خدا سوگند، كلامى از محمد شنيدم كه تاكنون از كسى نشنيده بودم؛ به خدا قسم، نه شعر است و نه سحر و نه كهانت «٢» به هر حال يكى از وجود اعجاز قرآن همين فصاحت و بلاغت آن است و شاهدش هم اين است كه در طول تاريخ بشر با همه انگيزه‌هايى كه براى مبارزه با قرآن بوده، كسى نتوانسته مثلش را بياورد.
٣- معارف عميق‌ يكى ديگر از وجوه اعجاز قرآن، معارف عميق و جامع آن است در باب خداشناسى، قانون‌گذارى، سياست، اقتصاد، اخلاق و همه آنچه بشر در زندگيش به آن نياز دارد.
كسانى كه مى‌خواهند در كارى پيشرفت كنند، تمام عمرشان را صرف يك رشته مى‌كنند تا در آن تخصص پيدا كنند و پيشرفت چشمگيرى برايشان پيدا شود امّا يك انسان در همه رشته‌ها احاطه داشته باشد و در هر قسمت، مطالبى بهتر از همه انسانها بياورد، پيداست كه اين عمل او غيرعادى و از ناحيه خداست.
به عنوان مثال، معارف قرآن در زمينه توحيد و خداشناسى آن چنان عميق است كه عقلهاى فلاسفه و حكيمان را به حيرت انداخته است. قرآن خدا را توصيف كرده و در