نبوت از ديدگاه قرآن و روايات - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٠
نيكى را تحسين و تقويت و هر كار زشت و نكوهيدهاى را تقبيح مىكرد. در ميان اطرافيان خود كسى را برگزيدهتر و بهتر مىدانست كه داراى تقوا و فضيلت بيشتر و براى مردم خيرخواهتر و سودمندتر بود.
رسول خدا (ص) بسيار خوش برخورد و خوشرو بود، بدون اين كه بخندد هميشه تبسمى بر لب داشت و بدون اين كه ذلتى نشان دهد همواره متواضع بود و بدون اين كه اسراف بورزد سخى بود، نسبت به همه مسلمانان بسيار نازكدل و مهربان بود. هيچ ديده نشد كه آن حضرت با كسى مصافحه كند و جلوتر از او دست خود را بكشد، بلكه آن قدر دست خود را در دستش نگهمىداشت تا آن شخص دست مباركش را رها سازد. هيچ ديده نشد كه در پيش روى كسى كه در برابرش نشسته پاى خود را دراز كند. رسم آن حضرت چنين بود كه اگر سوار بود هيچگاه نمىگذاشت كسى پياده همراهيش كند، يا او را سوار در رديف خود مىكرد و يا مىفرمود تو جلوتر برو و هر جا كه مىگويى منتظرم باش تا بيايم.
رسول گرامى اسلام (ص) اگر كسى از مسلمانان را سه روز نمىديد حالش را جويا مىشد، اگر مىگفتند بيمار است به عيادتش مىرفت. روشش چنين بود هر كه بر او وارد مىشد تشك خود را زيرش مىگسترانيد و اگر شخص وارد مىخواست قبول نكند اصرار مىكرد تا بپذيرد. هنگامى كه فردى از اصحاب به ديدارش مىآمد برايش بلند مىشد. در برخورد با مردم سخنى را بر زبان نمىآورد كه آنان بدشان بيايد.
پيامبر اسلام (ص) در برخورد با مردم سه چيز را مراعات مىكرد: ١- هرگز كسى را مذمت و سرزنش نمىكرد ٢- هرگز لغزشها و عيبهايشان را جستجو نمىكرد ٣- هيچگاه سخن نمىگفت مگر اين كه اميد ثواب در آن مىرفت. «١» مجالس رسول خدا (ص)
رسول خدا (ص) هيچ نشست و برخاستى نمىكرد مگر با ذكر خدا و در هيچ مجلسى جاى مخصوص براى خود انتخاب نمىكرد و از صدرنشينى نهى مىفرمود و در مجالس هرجا كه خالى بود مىنشست و اصحاب را هم دستور مىداد كه چنين بكنند. در مجلس،