است كه از ناحيه شيطان متوجه حضرت ايوب گرديد و دلالتى بر مخالفت آن حضرت با اوامر و نواهى الهى ندارد؛ چون همان طورى كه شيطان با وارد كردن انسان در گناه، ناراحتى اخروى براى انسان ايجاد مى‌كند، همان‌طور هم گاهى براى انسان گرفتاريهاى دنيوى ايجاد مى‌كند كه گرچه از غير راه گناه باشد. و امّا آيه ٥٢ سوره حج، مربوط به كارشكنيهايى است كه شيطان در مورد فعاليتهاى انبيا مى‌كند و اخلالهايى است كه در راه تحقق يافتن آرزوهاى ايشان در مورد هدايت مردم انجام مى‌دهد؛ چون رسول و نبى از آن جهت كه رسول و نبى هستند، آرزوى تحقق رسالت خود را مى‌كنند، ولى اين طور نيست كه هر پيامبرى هر چه آرزو كند، تحقق يابد بلكه شيطان در تحقّق آن آرزو دخالت مى‌كند و با وسوسه كردن در اذهان مردم نمى‌گذارد كه آنان ايمان بياورند؛ در نتيجه آرزوى پيامبر تحقق نمى‌يابد امّا خداوند اين وسوسه‌ها را از بين مى‌برد و با ابطال مكر و حيله وى، دين حق را استوار مى‌سازد.