در جمله «انَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ» بر اين مطلب تأكيد شده كه قرآن كريم از طرف خداى متعال نازل شده و در هنگام نزول هيچ گونه تصرّفى در آن صورت نگرفته است و پيام الهى سالم و دست نخورده به دست مردم رسيده است. در جمله «انَّا لَهُ لَحافِظُونَ» با استفاده مجدّد از ادوات و هيئتى كه دلالت بر استمرار دارد، محفوظبودن هميشگى قرآن از هر گونه تحريفى تضمين شده است.
اگر شبهه شود كه مراد حفظ قرآن در نزد امام زمان (ع) است تا روزى كه ظهور كند و قرآن واقعى را بدون هيچ كاستى به مردم ارائه دهد، پاسخ اين است كه خداوند قرآن را براى عموم مردم نازل كرده است، پس بايد مراد آيه، حفظ آن در ميان مردم باشد و محفوظ نگهداشتن قرآن نزد امام زمان (ع) همانند حفظ آن در لوح محفوظ يا نزد يكى از فرشتگان است و اين يك معناى ناپسندى است و مانند اين است كه كسى بگويد من هديه‌اى به سوى تو فرستادم و آن رانزد خود يا يكى از دوستان نزديكم محفوظ داشته‌ام. «١» نتيجه اين كه خداوند متعال محافظت و نگهدارى قرآن را براى عموم مردمى كه قرآن را براى آنان نازل كرده، تضمين كرده است.
اين آيه هر چند دلالت بر اضافه‌نشدن چيزى بر قرآن نيز دارد، لكن استدلال به آن براى نفى اين قسم از تحريف، مستلزم دور است؛ زيرا فرض زيادشدن چيزى بر قرآن، شامل زيادشدن همين آيه هم مى‌شود و ابطال چنين فرضى با خود اين آيه صحيح‌نيست.
از اين رو فرض زيادشدن چيزى بر قرآن را با استناد به معجزه‌بودن قرآن ابطال كرديم و سپس با استفاده از اين آيه، محفوظبودن آن را از حذف كلمه يا آيه يا سوره مستقلّى بنحوى كه موجب بهم‌خوردن نظم اعجازآميز آن نشود را نيزثابت كرديم.
دلالت سنت بر عدم تحريف قرآن (به زياده يا حذف)
شيخ طوسى فرموده:
«از پيامبر اكرم (ص) نقل شده و كسى نمى‌تواند آن را ردّ كند (چون بطور متواتر از طريق شيعه و سنى نقل شده است) كه فرمود: