نبوت از ديدگاه قرآن و روايات - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥٧
بِيَدِهِ ثَوْبَهُ وَ يَرْكَبُ الْحِمارَ الْعارِىَ وَ يُرْدِفُ خَلْفَهُ» «١» همانا پيامبر (ص) روى زمين غذا مىخورد، و همانند بردگان مىنشست، و كفشش را خود مىدوخت، و جامهاش را خود وصله مىزد، و بر درازگوش برهنه سوار مىشد و ديگرى را بر ترك خود نيز سوار مىكرد.
در روايت ديگرى خود آن حضرت مىفرمايد:
«خَمْسٌ لا ادَعَهُنَّ حَتَّى الْمَماتِ: الْاكْلُ عَلَى الْحَضيضِ مَعَ الْعَبيدِ وَ رَكُوبِىَ الْحِمارَ مُؤَكَّفاً وَ حَلْبِىَ الْعَنْزَ بِيَدى وَ لَبْسُ الصُّوفِ وَ التَّسْليمُ عَلَى الصِّبْيانِ لِتَكُونَ سُنَّةً مِنْ بَعْدى» «٢» پنج چيز را تا هنگام مرگ ترك نمىكنم: غذا خوردن با بردگان بر روى زمين، سوارشدن بر درازگوش بدون پالان، دوشيدن بز با دست خود، لباس پشمى پوشيدن، و به كودكان سلام كردن، تا پس از من (آن پنج چيز) سنت گردد.
زهد و قناعت پيامبر (ص)
زهد كه به معناى وابستهنبودن به لذائذ دنياست، از صفات بارز رسول اكرم (ص) بود، بااينكه همهنوع امكانات مادى در اختيارش بود ولى هيچيك از آنها او را به خود مشغول نكرد و از رسيدن به مقصود و هدف والايش (هدايت مردم) بازنداشت. حضرتعلى (ع) درباره زهد و قناعت آن حضرت مىفرمايد:
«فَتَاسَّ بِنَبِيِّكَ الْاطْيَبِ الْاطْهَرِ ... قَضَمَ الدُّنْيا قَضْماً وَ لَمْ يُعْرِها طَرْفاً اهْضَمُ اهْلِ الدُّنْيا كَشْحاً وَ أَخْمَصُهُمْ مِنَ الدُّنْيا بَطْناً عُرِضَتْ عَلَيْهِ الدُّنْيا فَابَى انْ يَقْبَلَها وَ عَلِمَ انَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ ابْغَضَ شَيْئاً فَابْغَضَهُ ... وَ صَغَّر شَيْئاً فَصَغَّرَهُ ... وَ يَكُونُ السِّتْرُ عَلى بابِ بَيْتِهِ فَتَكُونُ فيهِ التَّصاويرُ، فَيَقُولُ يا فُلانَةُ (لِاحْدى ازْواجِهِ) غَيِّبيهِ عَنى فَانى اذا نَظَرْتُ الَيْهِ ذَكَرْتُ الدُّنْيا وَ زَخارِفَها فَاعْرَضَ عَنِ الدُّنْيا بِقَلْبِهِ وَ اماتَ