نبوت از ديدگاه قرآن و روايات - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٤
دعوت انبيا مىشد؛ چون اگر رسالت انبيا را مىپذيرفتند، آن برترى بر ايشان محفوظ نبود.
«فَاسْتَكْبَرُوا وَ كانُوا قَوْماً عالينَ» «١» پس آل فرعون كبر ورزيدند و آنان قومى بودند كه برترى مىخواستند.
«وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها انْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوّاً» «٢» فرعونيان به نبوت موسى يقينكردند ولى آن را انكاركردند بهجهت ستمگرى و برترىطلبى.
٣- مجرم بودن:
قرآن مىفرمايد: خداوند در روز قيامت به عدهاى از اهل عذاب چنين خطاب مىكند:
«افَلَمْ تَكُنْ آياتى تُتْلى عَلَيْكُمْ فَاسْتَكْبَرْتُمْ وَ كُنْتُمْ قَوْماً مُجْرِمينَ» «٣» آيا چنين نبود كه آيات من بر شما تلاوت مىشد، پس كبر مىورزيديد و قوم گنهكار و مجرمى بوديد.
كسانى كه عادت به گناه بكنند، ملكاتى رذيله در نفس پيدا مىكنند كه مانع پذيرفتن حق مىگردد.
«وَ ما يُكَذِّبُ بِهِ الّا كُلُّ مُعْتَدٍ اثيمٍ» «٤» روز قيامت را تكذيب نمىكند، جز كسى كه تجاوز گر و گنهكار است.
٤- تبعيت از هواهاى نفسانى:
«كُلَّما جائَتْهُمْ رَسُولٌ بِما لاتَهْوى انْفُسُهُمْ فَريقاً كَذَّبُوا وَ فَريقاً تَقْتُلُونَ» «٥» هرگاه كه پيامبرى به سويشان مىآمد و چيزى مىگفت كه دلخواهشان نبود، گروهى (از پيامبران) را تكذيب مىكردند و گروهى را مىكشتند.