خلاصه‌ با توجه به محدوديت عمر هر پيامبر و عدم امكانات تبليغ در گذشته، براى اين كه يك پيامبر بتواند پيام خود را به همه جهانيان ابلاغ كند و با توجه به اختلاف تدريجى شرايط اجتماعى كه قوانين جديدى را مى‌طلبد و همچنين وقوع تحريف در تعاليم بعضى پيامبران، حكمت تعدّد انبيا روشن مى‌شود؛ امّا عقل درك مى‌كند كه هر گاه شرايط زندگى بشر بگونه‌اى گردد كه دعوت پيامبرى به همه جهانيان برسد و پيامهاى او براى آيندگان محفوظ بماند و دگرگونى شرايط زندگى بشر مستلزم تشريع جديد و تغيير قوانين نباشد، ارسال پيامبر ديگرى ضرورت نخواهد داشت.
طبق روايات، تعداد پيامبران يك صد و بيست و چهار هزار نفر است و از ميان آنها پيامبرانى كه داراى كتاب و شريعت مستقلّند، اولوالعزم ناميده مى‌شوند كه پنج نفرند: نوح، ابراهيم، موسى، عيسى و محمّد (ص).
نبى به معناى صاحب خبر مهم (خبرهاى غيبى) است و رسول پيامبرى است داراى رسالت كه بايد آن را به مردم ابلاغ كند و از نظر مصداق، نبى اعم از رسول است. و در بعضى روايات آمده كه نبى كسى است كه فرشته وحى را در خواب مى‌بيند امّا در بيدارى فقط صدايش را مى‌شنود، در حالى كه رسول فرشته را در بيدارى هم مى‌بيند.
پرسش‌ ١- حكمت تعدّد انبيا چيست؟
٢- قرآن در زمينه كثرت پيامبران چه بيانى دارد؟
٣- پيامبران اولوالعزم كيستند و چرا اولوالعزم ناميده مى‌شوند؟
٤- فرق بين نبى و رسول و محدَّث چيست؟