خواهد بود؟ پس اگر يكى از حرفهايش معرفى پيامبر ديگر از طرف خدا بود، نبوت آن ديگرى نيز ثابت مى‌شود و حجت تمام مى‌شود؛ مانند اين كه حضرت ابراهيم (ع) و حضرت لوط (ع) معاصر هم بودند؛ حال اگر نبوّت حضرت ابراهيم (ع) ثابت شد و ايشان فرمود كه لوط (ع) پيامبر است، حجت بر مردم تمام مى‌شود. همچنين وقتى پيامبر يا پيامبرانى، شخصى را بعد از خود به پيامبرى معرفى كردند و آن قدر خصوصيات او را مشخص كردند كه جاى هيچ شبهه‌اى نباشد و براى افراد حقجو مفيد اطمينان و يقين گردد، حجت تمام است و نبوت او ثابت مى‌شود؛ مانند بشارتى كه حضرت موسى (ع) و عيسى (ع) نسبت به نبوت رسول اكرم (ص) داده بودند و در قرآن حكايت شده است:
«وَ اذْ قالَ عيسَى بْنُ مَرْيَمَ يا بَنى‌ اسْرائيلَ انى رَسُولُ اللَّهِ الَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ التَّوْريةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتى مِنَ بَعْدِى اسْمُهُ احْمَدُ» «١» بياد آر وقتى را كه عيسى پسر مريم گفت: اى بنى اسرائيل من فرستاده خدا به سوى شما هستم و تصديق كننده توراتم كه در پيش رويم است و بشارت دهنده‌ام به پيامبرى كه بعد از من مى‌آيد و نام او احمد است.
«الَّذينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِىَّ اْلأُمِّىَّ الَّذى‌ يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِى التَّوْريةِ وْالْانْجيلِ» «٢» آنانى كه پيروى مى‌كنند پيامبر امّى- درس نخوانده- را كه او را نزد خودشان در تورات و انجيل نوشته مى‌يابند.
همان طورى كه گفتيم بايد اين بشارت و معرفى به نحوى باشد كه قابل اشتباه نباشد؛ از اين رو قرآن مى‌گويد:
«الَّذينَ اتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ ابْنائَهُمْ» «٣» آنهايى كه كتابشان داديم، او را- پيامبر اسلام را- مى‌شناسند بگونه‌اى كه پسران خود را مى‌شناسند.