و بسيارى از آيات الهى را كه پيامبر در آسمانهاى هفتگانه مشاهده نمود، بيان كرده‌اند.
جسمانى بودن معراج‌ تعبير به كلمه «عبد» در آيه شريفه «سُبْحانَ الَّذى‌ اسْرى‌ بِعَبْدِهِ» به خوبى مبيّن آن است كه اين سير، روحانى محض نبوده است، بلك جسم و جان پيامبر در آن شركت داشته است؛ زيرا ظاهر گفتار كسى كه مى‌گويد من فلان شخص را به فلان نقطه بردم، اين نيست كه اين بردن در عالم خواب يا خيال بوده و سير روحانى معنى معقولى جز مسأله خواب و يا حالتى شبيه خواب ندارد پس حمل عبارت فوق بر اين كه خداوند روح آن حضرت را به سوى مسجدالاقصى سيرداد، حملى غير متعارف و مخالف با ظهور عرفى آيه است و نيازمند قرينه است كه در آيه موجود نيست.
روايات و معراج‌ * الف- رواياتى كه دلالت بر وقوع معراج دارد:
امام صادق (ع) فرمود:
«از شيعيان مانيست كسى كه سه چيز را انكار كند: معراج، سؤال در قبر و شفاعت.» «١» امام باقر (ع) فرمود:
«چون پيامبر به آسمان برده شد و به بيت المعمور رسيد، به هنگام وقت نماز، جبرئيل اذان و اقامه گفت و پيامبر در جلو (به عنوان امام) قرار گرفت و همه ملائكه و انبياى الهى به آن حضرت، اقتدا نمودند.» «٢» * ب- آنچه در معراج ديد:
پيامبر فرمود:
«وقتى به همراه جبرئيل به آسمان دنيا رسيديم، در آن فرشته‌اى را ديدم كه او را اسماعيل‌