عموميت و جهانى‌بودن دين اسلام را ثابت مى‌كند، با اطلاق خود، محدوديّت و مقيّدبودن آن را به زمان معينى نيز، نفى مى‌كند.
ج- امام باقر (ع) فرمود: جدّم رسول خدا (ص) فرمود:
«ايُّهَا النَّاسُ حَلالى‌ حَلالٌ الى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ حَرامى حَرامٌ الى يَوْمِ الْقِيامَةِ» «١» اى مردم، حلال من تا روز قيامت حلال؛ و حرام من تا روز قيامت حرام است.
راز جاودانگى دين اسلام‌ ١- جامعيت قوانين اسلام در تأمين نيازهاى بشريت‌ خلقت و آفرينش انسان بگونه‌اى است كه مقتضى دو نوع نياز مى‌باشد: نيازهاى اوليه كه شامل نيازهاى جسمى و روحى و اجتماعى مى‌شود و نيازهاى ثانويه كه به تناسب تغيير و تحول زمان مطرح مى‌گردد.
نيازهاى اوليه بشر، چون نشأت‌گرفته از فطرت است، غير قابل تغيير و تبديل است.
اما نيازهاى ثانويه بشر، چون از تغيير و تحول زمانها نشأت مى‌گيرد، طبيعى است كه از ثبات برخوردار نيست؛ و اسلام دينى است كه مشتمل بر دو نوع قوانين است: قوانين ثابت كه براى تأمين نيازهاى اوليه بشر است و قوانين متغير كه براى تأمين نيازهاى ثانويه بشر است. از اين رو، اسلام، مى‌تواند مكتبى جاودانه، در طول زمان باشد.
به عنوان نمونه مى‌توان از اصل ثابت «لزوم آمادگى دفاعى مسلمين در مقابل دشمن» كه در قرآن با آيه «و اعدّوالهم ما استطعتم من قوّة» «٢» آمده، نام برد. اين قانون ثابت، كه خود برخاسته از نياز ثابت و دائمى انسان در ضرورت دفاع در مقابل دشمن مى‌باشد، منشأ قانون ديگرى در فقه، باعنوان «سبق و رماية» (اسب‌سوارى وتيراندازى)، گرديده است. اما بديهى است كه اين قانون (اسب سوارى و تيراندازى)، جزء قوانين متغيّرى است كه به تناسب مقتضيات روز، به صورتهاى مختلف ممكن است مطرح گردد، يعنى آن چيزى كه در اسلام، اصالت داشته و به عنوان قانونى ثابت وضع گرديده است،