درس هيجدهم: جمع‌آورى قراين و شواهد در بحث نبوت عامه «١» گفتيم يكى از روشهاى داورى در محاكم قضايى، جمع‌آورى قراين و شواهد است؛ بطورى كه قاضى از مجموع آنها به صحّت دعواى مدعى يا انكار منكر، يقين حاصل مى‌كند و نيز در بررسيهاى باستان شناسانه و اظهار نظرهاى سياسى از اين روش استفاده مى‌شود. ما مى‌توانيم براى اثبات راستى و حقانيت مدّعى نبوت از اين روش نيز استفاده كنيم.
اكنون قراين و شواهدى را كه از آنها به نبوت پيامبر اسلام يقين «٢» حاصل مى‌شود بررسى مى‌كنيم:
١- وضع روحى و اخلاقى پيامبر اسلام قبل از بعثت و بعد از آن‌ پيامبر اسلام در يكى از شريفترين خانواده‌ها از قبيله قريش چشم به جهان گشود؛ خانواده‌اى كه در بزرگوارى، سخاوت، كرم و حمايت از ضعيفان معروف و زبانزد عام و خاص بودند. در پى‌بردن به روشهاى پسنديده خود آن حضرت، كافى است بدانيم كه آن چنان مورد اعتماد جامعه خودش بود كه به او لقب «امين» داده بودند. آنان اجناس گران‌قيمت خود را به عنوان امانت به او مى‌سپردند؛ بطورى كه هنگام هجرت امانتهاى مردم نزد او بود و على (ع) بعد از هجرت پيامبر سه روز در مكه ماند و به مردم اعلام مى‌كرد، هر كس نزد محمد (ص) امانتى دارد بيايد آن را پس بگيرد و مردم مى‌آمدند و امانتهاى خود را پس مى‌گرفتند. «٣»