نبوت از ديدگاه قرآن و روايات - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٠
مورد ديگر:
«فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ اعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكينَ انَّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئينَ الَّذينَ يَجْعَلُونَ مَعَ اللَّهِ الهاً آخَرَ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ» «١» پس آنچه را كه مأمورى آشكار كن و از مشركان اعراض كن، همانا ما مسخرهكنندگان را از تو كفايت مىكنيم، آنانى كه خداى ديگرى را با اللَّه قرار مىدهند و به زودى خواهند دانست.
اين آيات در ابتداى دعوت پيامبر در مكه نازل شد و در سبب نزولش گفتهاند: پيامبر (ص) بر عدّهاى از مردم مكه گذشت و آنان او را مسخره كردند و گفتند اين شخصى است كه گمان مىكند پيامبر است و جبرئيل با اوست. در آن هنگام آيات فوق نازل شد و از ظهور و غلبه دعوت پيامبر و يارى خداوند و ذلّت و خوارى مشركان خبر داد و اين در وقتى بود كه به ذهن كسى خطور نمىكرد كه با غلبه اسلام عظمت و شوكت قريش از بين برود. «٢» ٢- فصاحت و بلاغت فصاحت، شيوايى و بلاغت، رسا بودن كلام است. يعنى خداى متعال براى بيان مقاصد خود در هر زمينه و موضوعى، شيواترين و زيباترين الفاظ و سنجيدهترين و خوش آهنگترين تركيبات را به كار گرفته كه به بهترين وجهى معانى مورد نظر را به مخاطبهاى خود مىفهماند و گزينش چنين الفاظ و تركيبات متناسب و هماهنگ با معانى بلند و دقيق براى كسى ميسّر است كه احاطه كامل بر همه ويژگيهاى الفاظ و دقايق معانى و روابط متقابل آنها داشته باشد و بتواند با در نظر گرفتن همه اطراف و ابعاد مورد نظر و رعايت مقتضيات حال و مقام، بهترين الفاظ و عبارات را انتخاب كند و چنين احاطه علمى بدون وحى و الهام براى هيچ انسانى فراهم نمىشود.
زيبايى آهنگِ جذّاب و ملكوتى قرآن براى همگان و شيوايى و رسايى آن براى آشنايان به زبان عربى و فنون فصاحت و بلاغت قابل درك است امّا تشخيص معجزهبودن