داشت و با بيشترين تأكيد همگان را مورد تحدّى قرار داده و به معارضه طلبيده و عدم قدرت ايشان را بر چنين كارى، دليل بر خدايى بودن خود و رسالت گرامى پيامبر اسلام دانسته است.
«قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْانْسُ وَ الْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهيراً» «١» بگو اگر جن و انس گرد آيند تا همانند اين قرآن را بياورند، نمى‌توانند همانند آنرا بياورند، هر چند كه يكديگر را (در اين زمينه) يارى دهند.
«امْ يَقُولُونَ افْتَرايهُ قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَياتٍ» «٢» يا آن كه مى‌گويند از خود مى‌بافد و به دروغ به خدا نسبت مى‌دهد، بگو (شما هم) ده سوره افترايى مانند قرآن بياوريد.
«امْ يَقُولُونَ افْتَرايهُ قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ» «٣» يا مى‌گويند كه آن را به دروغ به‌خدا نسبت‌مى‌دهد بگو (شما هم) يك سوره همانندآن بياوريد.
پيامبر اسلام از نخستين روز اظهار دعوتش، با دشمنان سرسختى مواجه شد كه حتّى كمر به قتل آن حضرت بستند؛ اما با تدبير الهى اين توطئه‌ها خنثى شد و از رحلت آن حضرت تا امروز هم، همواره منافقان داخلى و دشمنان خارجى، در صدد خاموش كردن اين نور الهى بوده و هستند و از هيچ كارى در اين راه فروگذار نكرده و نمى‌كنند و اگر آوردن كتابى مانند قرآن يا آوردن سوره‌اى همانند آن، امكان داشت، هرگز از آن صرف‌نظر نمى‌كردند؛ زيرا اين كار ساده‌ترين و كم‌هزينه‌ترين و مؤثرترين راه براى مبارزه با اسلام و جلوگيرى از گسترش آن بوده است. بنابراين هر فرد عاقلى كه جوياى حقيقت باشد، با توجه به اين نكات يقين خواهد كرد كه قرآن كريم يك معجزه است و همه ويژگيهاى يك معجزه (خارق العاده بودن، ناتوانى مردم از آوردن مثل آن و به عنوان دليلى بر صحّت نبوّت ارائه شدن) را داراست.