مِنَ التَّوْراةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتى‌ مِنْ بَعْدِى اسْمُهُ احْمَدُ» «١» و زمانى كه عيسى پسر مريم گفت: اى بنى‌اسرائيل، من پيامبر خدا به سوى شما هستم؛ توراتى را كه پيش از من بوده، تصديق مى‌كنم و به پيامبرى كه بعد از من مى‌آيد و نامش احمد است، بشارت مى‌دهم.
«الَّذينَ اتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ ابْنائَهُمْ» «٢» اهل كتاب همان‌گونه كه فرزندان خود را مى‌شناسند، او را مى‌شناسند (زيرا وصفش را در تورات و انجيل خوانده بودند).
قرآن كريم با اشاره به اين راه مى‌فرمايد:
«اوَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ ايَةٌ أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنى‌ اسْرائيلَ» «٣» آيا از اين كه دانشمندان بنى‌اسرائيل او را بشناسند (كه او همان پيامبر موعود است) براى آنان نشانه‌اى نخواهد بود.
٣- از راه اعجاز:
معجزات فراوانى از آن حضرت ظاهر گشت كه در كتب تاريخ و حديث ضبط شده و نقل آنها به حدّ تواتر رسيده است؛ امّا عنايت الهى در مورد آخرين پيامبر و دين جاودانى او اقتضا داشت كه علاوه بر معجزاتى كه حجت را بر حاضرين تمام مى‌كرد و ديگران مى‌بايست از راه نقل، از آنها آگاه شوند، معجزه‌اى جاودانى به او بدهد كه براى هميشه حجت را بر جهانيان تمام كند و آن «قرآن كريم» است.
معجزه بودن قرآن‌ قرآن تنها كتابى است كه با صراحت و قاطعيت اعلام داشته كه هيچكس توان آوردن كتابى همانند آن را ندارد، بلكه قدرت آوردن ده سوره و حتّى يك سوره را هم نخواهند