رَهْبت به معناى ترس همراه با اجتناب و اضطراب است و رهبانيّت، در لغت زياده روى در عبادت به خاطر ترس «١» فراوان [از خدا] و در اصطلاح به معناى انزوا از جامعه و گوشه‌گيرى براى اشتغال به عبادت است. «٢» اين آيه خاطر نشان مى‌سازد كه برخى از پيروان حضرت عيسى عليه السلام براى حفظ دين خود عزلت اختيار كرده و به عبادت پرداختند. اين عمل گر چه در دين مسيح عليه السلام تشريع نشده بود ولى مورد رضايت خداوند قرار گرفت.
آغاز رهبانيّت‌ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در اين‌باره مى‌فرمايد:
پس از عيسى عليه السلام پادشاهان ستمگر بر سر كار آمدند و به ارتكاب انواع گناهان پرداختند، اهل ايمان به خشم آمده با آنان جنگيدند، اما سه مرتبه شكست خوردند و جز عده اندكى از آنان باقى نماندند. آن تعداد اندك با خود گفتند اگر ما در جامعه ظاهر شويم به دست ستمگران نابود خواهيم شد و ديگر كسى مردم را به سوى دين حق دعوت نخواهد كرد، پس بايد در زمين پراكنده شويم تا زمانى كه خداوند پيامبر موعود را مبعوث نمايد.
سپس آنها متفرق شده به غارها پناه بردند و بدين سان رهبانيّت را پديد آوردند؛ برخى از آنان متمسك به دين خود شده و بعضى ديگر به كلى كافر شدند.
سپس پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم آيه ياد شده را تلاوت فرمود. «٣» «تواريخ موجود مسيحيّت نيز نشان مى‌دهد كه رهبانيّت به صورت فعلى در قرون اول مسيحيّت وجود نداشته و پيدايش آن را بعد از قرن سوم ميلادى، هنگام ظهور امپراطور رومى به نام ديسيوس و مبارزه شديد او با پيروان مسيح عليه السلام مى‌دانند. آنها بر اثر شكست از اين امپراطور به كوهها و بيابانها پناه بردند.» «٤» آيه مورد بحث خاطر نشان مى‌سازد كه اين راهبان پس از ابداع رهبانيّت آن را چنان‌