مُهيناً» «١» آنان كه خدا و پيامبرش را مى‌آزارند در دنيا و آخرت لعنشان كرده و برايشان عذاب تحقير كننده‌اى آماده ساخته است.
تمجيد از رعايت كنندگان‌ به دنبال نهى از بلند كردن صدا در محضر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله، در آيه بعد به بيان حال كسانى مى‌پردازد كه، ادب برخورد با پيامبر را رعايت مى‌كنند و با او در نهايت ادب سخن مى‌گويند. در اين آيه مى‌فرمايد: «آنان كه نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله صداى خود را پايين مى‌آورند، كسانى‌اند كه خدا دلهايشان را به تقوا آزموده است؛ براى آنها آمرزش و پاداش عظيمى است.» با مقايسه اين دو با هم تمجيد خداوند از گروه دوم بيشتر مشخص مى‌شود. در آيه دوم بى‌ادبان را تهديد به حبط عمل كرده و در آيه سوم به مراعات كنندگان، مژده مغفرت و پاداش بزرگ مى‌دهد. موضوع آن آيه بلند كردن آهنگ گفتار به قصد بى احترامى بود و موضوع اين آيه پايين آوردن و شكستن آهنگ كلام به قصد احترام است. آن آيه جنبه خطاب دارد كه در اين موارد نوعى سرزنش و تحقير است و در اين آيه تعبيرات حالت «غيابى» دارد كه همراه با تجليل و تكريم است.
ديدار با رهبر رفت و آمد به خانه مردم و ديدار و ملاقات با آنان به ويژه با شخصى چون پيامبر اسلام، بايد در اوقات معين انجام گيرد. قرآن افرادى را كه بدون تعيين وقت قبلى در اطراف خانه پيامبر اجتماع مى‌كردند و مى‌گفتند: «يا مُحَمَّدٌ اخْرُجْ الَيْنا» اى محمد بيرون بيا سرزنش مى‌كند و آنان را بى‌شعور مى‌داند كه از روى نافهمى چنين مى‌كنند و به آنان تذكر مى‌دهد كه بايد صبر كنند تا پيامبر در وقت مناسب خودش نزد آنان بيايد و يا اگر خواست آنان را به حضور بپذيرد.