توجه مى‌دهد و مى‌گويد: اى بشر تا قدرت دارى و تصّرفت نافذ است، از آنچه روزى‌ات كرديم توشه برگير كه فرصت از دست مى‌رود و با رسيدن مرگ، دستت از دنيا قطع شده و اموال تو ملك ديگران مى‌شود و فقط تبعات و عذاب آن براى تو مى‌ماند.
در جاى ديگر مى‌فرمايد:
«الَّذينَ يَكْنِزوُنَ‌الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لايُنفَقوُنَها فى‌ سَبيلِ‌اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٌ اليمٍ يَومَ يَحْمى‌ عَلَيْها فى‌ نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوَى‌ بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِانْفُسِكُمْ فَذُوقوُا ما كُنْتُمْ تَكْنِزوُنَ» «١» و كسانى كه طلا و نقره را ذخيره مى‌كنند و در راه خدا انفاق نمى‌كنند، آنها را به عذاب دردناك بشارت ده؛ روزى كه (آن طلا و نقره‌ها) در آتش دوزخ گداخته شود و پيشانى و پشت و پهلوى آنان را به آن داغ كنند (و فرشتگان عذاب به آنان گويند) اين است آنچه براى خود ذخيره كرده‌ايد، اكنون بچشيد عذاب سيم و زرى را كه اندوخته‌ايد.
مسئوليت خطير در برابر خانواده‌ «يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنوُا قُوا انْفُسَكُمْ وَ اهْليكُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ عَلَيْها مَلائِكَةٌ غِلاظٌ شِدادٌ لايَعْصُونَ اللَّهَ ما امْرَهُمْ وَ يَفْعَلوُنَ ما يُؤْمَروُنَ». «٢» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خود و خانواده‌تان را از آتشى كه هيزم آن مردم و سنگ است نگه داريد. فرشتگانى درشت گفتار و سختگير بر آن آتش گماشته‌اند. هر چه خدا فرمان دهد، نافرمانى نمى‌كنند و به آنچه دستور يافته‌اند، عمل مى‌كنند.
شروع اصلاح از كجا؟
مهم ترين كار و بزرگ ترين مسئوليت انسان، اصلاح نفس و خودسازى است. تا انسان خود را تربيت نكرده باشد، نمى‌تواند ديگران را تربيت كند. سيره تربيتى اسلام نيز چنين است كه «مصلحان» بايد خود را ساخته باشند و به همين دليل آيه مورد بحث نخست‌