فصل سوم‌ معارفى از جزء بيست و هفتم‌ جزء بيست و هفتم قرآن كريم، شامل شش سوره، طور، نجم، قمر، الرحمن، واقعه و حديد است.
سوره طور مكى و داراى ٤٩ آيه است. محتواى آن تهديد معاندان و اهل كتاب به عذاب قيامت، توصيف نعمتهاى بهشت، نكوهش پى در پى كافران و وعده دوزخ به آنها است و به مناسبت آيه نخست آن كه به كوه طور قسم ياد كرده سوره طور ناميده شده است.
سوره نجم، در سال پنجم بعثت، در مكه نازل شده و ٦٢ آيه دارد و يكى از چهار سوره‌اى است كه سجده واجب دارد و به مناسبت نخستين كلمه خود «والنجم» بدين نام خوانده شده است. مطالب كلى اين سوره عبارت است از: ارتباط پيامبر با وحى و فرشته وحى، معراج، نفى عقايد باطل مشركان درباره ملائكه، رسيدن نتيجه تلاش هر شخص به خود او، بيان تدبير ربوبى و نمونه‌هايى از قدرت الهى در خلقت.
سوره قمر، مكى و داراى ٥٥ آيه است. اشاره به معجزه شق القمر، تأثيرگذارى قرآن، كيفيّت عذاب كافران، برخى از اخبار غيبى و سرگذشت قوم نوح، لوط، عاد و ثمود از موضوعات اين سوره است. سوره قمر از نظر هنرى و ادبى ويژگى خاصّى دارد:
فصلهايش منسجم و آياتش موزون و مختوم به حرف «را» و صيغه مفرد است و به مناسبت يادآورى «شق‌القمر» در آيه نخست، «قمر» ناميده مى‌شود.
سوره الرحمن مكى و داراى ٧٨ آيه است، شمارش نعمتهاى مادى و معنوى و توصيف بهشت و جهنم مضمون آن است؛ تكرار آيه «فَبِاىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ» در ٣١ مورد، از ويژگى‌هاى اين سوره است. آهنگ و زيبايى خاصّى در آن مشهود است و در زبان معصومين عليهم السلام «عروس قرآن» خوانده شده «١» و نام آن نيز از اولين آيه گرفته شده است.