فَضْلُ الْعالِمِ عَلى‌ سائِرِ النَّاسِ كَفَضْلى‌ عَلى‌ ادْناهُمْ.» «١» عالم يك درجه از شهيد بالاتر است و شهيد يك درجه از عابد بالاتر است و برترى پيامبر بر عالم نيز يك درجه است و برترى قرآن بر ساير كلامها مانند برترى خدا بر خلقش مى‌باشد و برترى عالم بر بقيّه مردم مانند فضل من بر نزديكترين مردم به مقام من (يعنى علما) است. «٢» بنابر اين وقتى ملاك فضيلت در نزد خدا، ايمان و علم است و وقتى مؤمن در نزد خدا درجه دارد و مؤمن عالم درجات و مراتب، بر ما افراد با ايمان نيز تكريم مؤمن و بخصوص مؤمن عالم لازم است و بايد اگر در مجلس ما وارد شدند براى آنان جا باز كرده و يا جاى خود را به آنان بدهيم. نقل شده كه روزى امام هادى عليه السلام در مجلس عمومى نشسته بود و گروهى از علويان و هاشميان در محضر آن حضرت بودند. در صدر مجلس تكيه گاهى بود كه امام كنار آن نشسته بود. در اين اثنا يكى از فقهاى شيعه كه روز قبل يكى از علماى ناصبى را در بحث شكست داده بود، وارد مجلس شد و در پايين مجلس نشست ولى امام عليه السلام او را به صدر مجلس دعوت كرد و بر آن تكيه‌گاه نشاند و تمام توجه خود را به او معطوف داشت. اين اكرام و بزرگداشت از طرف امام نسبت به يك فرد غير علوى و غير هاشمى، آن هم در حضور هاشميان و علويان بر آنان گران آمد و يكى از آنان به عنوان اعتراض عرض كرد:
اى پسر رسول خدا، اين چنين فردى عامى را بر سادات بنى‌هاشم‌برترى مى‌دهى؟
امام عليه السلام آنان را از اعتراض و مخالفت با عملى كه مطابق دستور قرآن است بر حذر داشت و با تلاوت آيه مزبور، فرمود:
«فَلَمْ يَرْضَ لِلْعالِمِ الْمُؤْمِنِ الَّا انْ يُرْفَعَ عَلَى الْمُؤْمِنِ غَيْرِ الْعالِمِ كَما لَمْ يَرْضَ‌لِلْمُؤْمِنِ الَّا انْ يُرْفَعَ عَلى‌ مَنْ لَيْسَ بِمُؤْمِنٍ.» «٣» خداوند نپسنديد براى مؤمن عالم مگر آن كه بر مؤمن غير عالم برترى داده شود همچنان كه‌