كه بايد رعايت ننمودند. اما اينكه كدام گروه از راهبان حق آن را ادا نكردند، دو نظر داده شده است: ١- ابداع كنندگان كه با انجام ندادن وظايفى كه خود بر عهده خويش واجب كرده بودند رهبانيّت را ضايع ساختند. ٢- رهبانان زمان پيامبر بودند كه با عدم تبعيت از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله پس از بعثت آن حضرت «١» رهبانيّت را ضايع ساختند چون رهبانان با خود عهد بسته بودند كه مطيع كامل خدا باشند و با اطاعت نكردن از پيامبر اين وظيفه را رعايت نكردند. البته هر دو تفسير نيز مى‌تواند صحيح باشد؛ اولى مربوط به كسانى باشد كه پيش از بعثت پيامبر اسلام به اين عمل اشتغال داشته‌اند و جز اولين كسانى بودند كه اين عمل را ابداع كرده بودند و دومى مربوط به افرادى است كه پس از گروه اول مى‌زيسته و زمان بعثت آن حضرت را درك نموده‌اند. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در سخنان خويش به تفسير دوم اشاره نموده و فرموده است:
«مَنْ امَنَ بى‌ وَ صَدَّقَنى‌ وَاتَّبَعَنى‌ فَقَدْ رَعاها حَقَّ رِعايَتِها وَ مَنْ لَمْ يُؤْمِنْ بِها فَاولئِكَ هُمُ الْهالِكُونَ.» «٢» كسى كه به من ايمان آورد و مرا تصديق و تبعيت كرد، حق آن (رهبانيّت) را به جا آورد، و آنان كه (به نبوّت) ايمان نياوردند هلاك شوندگانند.
اسلام و رهبانيّت‌ آيين اسلام به جامعه و مسائل مربوط به آن توجه فراوان مبذول داشته و بسيارى از احكام و دستورات آن بر اين مبنا تشريع گرديده است. از اين جهت در اسلام جايى براى رهبانيّت و انزوا طلبى وجود ندارد و در سخنان پيشوايان معصوم از آن نهى شده است.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به عثمان بن مظعون- كه در غم مرگ فرزندش خانه نشين شده، به عبادت پرداخته بود- فرمود:
«يا عُثمانُ، انَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ لَمْ يَكْتُبْ عَلَيْنا الرَّهْبانِيَّةَ، انَّما رَهْبانِيَّةُ امَّتِى‌