معارف قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٢
فرمود:
«به چه كار كسى مىآيد (و چه فايدهاى دارد) كه خوبىاش را آشكار كند و بدىاش را بپوشاند؟ آيا اين طور نيست كه وقتى به خودش رجوع مىكند مىداند كه چنين نيست؟ و خداى سبحان مىفرمايد: «بلكه انسان بر نفس خويش آگاه است. به درستى كه اگر باطن (انسان) اصلاح شد، ظاهرش نيز نيرومند مىشود. «١» اسوههاى اخلاص «انَّ الابْرارَ يَشْرَبوُنَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافوُراً عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّروُنَها تَفْجيراً يوُفُوُنَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافوُنَ يَوْماً كانَ شَرهُ مُسْتَطيراً وَيُطْعِموُنَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكيناً وَ يَتيماً وَ اسيراً انَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَ لا شُكُوراً انَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا يَوْماً عَبُوساً قَمْطرِيراً» «٢» نيكوكاران [در بهشت] از جامى مىنوشند كه آميخته به كافور است چشمهاى كه بندگان خدا از آن مىنوشند و [هر جا كه خواهند] آن را جارى مىكنند، [آنان] به نذر وفا مىكنند و از روزى كه شرّ و سختى آن فراگير است مىترسند؛ و غذاى (خود) را با اينكه به آن علاقه (و نياز) دارند، به مسكين و يتيم و اسير مىدهند و (مىگويند) ما براى رضاى خدا به شما غذا مىدهيم و از شما هيچ پاداش و سپاسى نمىطلبيم. ما از پروردگارمان از روزى عبوس و سخت بيمناكيم! شأن نزول ابن عباس مىگويد: حسن و حسين (عليهماالسلام) بيمار شدند و رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم با جمعى از اصحاب به عيادت آنان رفتند. مردم به حضرت على عليه السلام پيشنهاد كردند كه براى بهبودى فرزندانش نذر كند، امام على و فاطمه زهرا عليها السلام و فضّه كنيز آن حضرت نذر