نهرها و نوشيدنى‌هاى بهشت‌ «مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتى‌ وُعِدَالْمُّتَقُونَ فيها انْهارٌ مِنْ ماءٍ غَيْرِ اسِنٍ وَ انْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ وَ انْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبينَ وَ انْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفىًّ وَ لَهُمْ فيها مِنْ كُلِّ الَّثمَراتِ وَ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ كَمَنْ هُوَ خالِدٌ فِى‌النَّارِ وَ سُقُوا ماءً حَميماً فَقَطَّعَ امْعاءَهُمْ» «١» وصف بهشتى كه به پرهيزكاران وعده داده شده (چنين است): در آن، نهرهايى از آب صاف، نهرهايى از شير كه طعم آن دگرگون نشده، نهرهايى از شراب كه مايه لذّت نوشندگان است و نهرهايى از عسل ناب، جارى است؛ و براى آنها در بهشت از تمام ميوه‌ها وجود دارد و آمرزشى است از جانب پروردگارشان. (آيا چنين كسانى) مانند كسانى هستند كه هميشه در آتش دوزخند و از آب جوشان، سيراب مى‌شوند، سپس اندرون آنها متلاشى مى‌گردد؟
شناخت و معرفى تطبيقى نعمتهاى بهشت و عذابهاى دوزخ از روشهاى خاصّ قرآن است و در اين آيه نوشيدنيهاى بهشتيان را در مقايسه و تطبيق با آشاميدنى‌هاى دوزخيان معرفّى و خصوصيّات هر يك را بيان كرده است كه به اختصار عبارت است از:
١- نهرهايى از آب كه زلال، گوارا و تغيير ناپذير در طعم و رنگ است. (فيها انْهارٌ مِنْ ماءٍ غَيْرِ آسِنٍ).
٢- نهرهايى از شير كه همواره تازه، مطبوع و به دور از فاسد شدن و تغيير در مزه مى‌باشد. (وَ انْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ) شيرهاى دنيا زود فاسد مى‌شوند و طعم خود را از دست مى‌دهند و به همين جهت وصف فاسد نشدن را براى شيرهاى بهشتى ذكر كرده است.
٣- نهرهايى از شراب كه بسيار لذت بخش، شفاف، پاكيزه و دلچسب است. (وَ انْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبينَ)
٤- نهرهايى از عسل خالص و تصفيه شدن از موم و خاك و خاشاك كه مثل و مانندى در دنيا ندارد. (وَ انْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفّىً)