«وَ ما تَشاؤُونَ الَّا انْ يَشاءَ اللَّهُ» «١» و شما چيزى نمى‌خواهيد جز اينكه خدا بخواهد.
در مرحله تشريع نيز بايد از خدا تبعيت كند و زير لواى ولايت خاص خدا داخل شود و در مسير بندگى و عبوديّت قرار گيرد. «٢» «وَاللَّهُ وَلِىُّ الْمُؤْمِنينَ» «٣» و خداوند ولى و سرپرست مؤمنان است.
مفهوم آيه منحصر به نهى از پيشى گرفتن در عبادت يا سخن گفتن و راه رفتن نيست بلكه هر گونه پيشى گرفتن را شامل مى‌شود. «٤» بنابراين، بدعت در دين، قياس، استحسان و اعمال سليقه شخصى در احكام دينى، همگى تقدّم بر خدا و پيامبر محسوب مى‌شود و بايد از آنها پرهيز كرد. «٥» مؤمن بايد در تمام افعال عبادى، سياسى، اجتماعى و اقتصادى تابع و پيرو رسول خدا صلى الله عليه و آله و اهل‌بيت آن بزرگوار باشد؛ نه از آنها جلو بيفتد و نه عقب بماند كه هر دو خسران است.
«الْمُتَقَدِّمَ لَهُمْ مارِقٌ وَالْمُتَأَخِّرُ عَنْهُمْ زاهِقٌ وَاللَّازِمُ لَهُمْ لا حِقٌ» «٦» هر كس بر آنها پيشى گيرد از دين خارج شده و هر كس از آنها عقب بماند نابود است و تنها همراه آنان به حق مى‌رسد.
٢- بلند سخن گفتن: دومين مورد از آداب حضور در پيشگاه پيامبر اين است كه كسى نبايد صداى خود را فراتر از صداى پيامبر كند و داد و فرياد بزند.
در مورد معناى جمله: «لا تَرْفَعُوا اصْوتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبى‌» و جمله «وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً» بيانات مختلفى از مفسران نقل شده است. بعضى هر دو جمله‌