به طلب روزى او را از عبادت و بندگى و ديگر وظايف باز نخواهد داشت. امام سجاد عليه السلام مى‌فرمايد:
«وَ اجْعَلْ ما صَرَّحْتَ بِهِ مِنْ عَدَتِكَ فى‌ وَحْيِكَ وَ اتْبَعْتَهُ مِنْ قَسَمِكَ فى‌ كِتابِكَ قاطِعاً لِأهْتمامِنا بِالرِّزْقِ الَّذى‌ تَكَفَّلْتَ بِهِ وَحَسْماً لِلِاْشْتِغالِ بِما ضَمِنْتَ الْكِفايَةَ لَهُ.» «١» خدايا وعده صريحى را كه در و حيت داده‌اى و در كتابت براى تأكيد در پى آن قسم خورده‌اى، قطع كننده اهتمام ما در امر روزى و معاش كه خود متكفّل شده‌اى قرار ده و بدان وسيله دل مشغولى ما را به آنچه خود ضمانت كرده‌اى از بين ببر.
تضمين روزى و كار و كوشش‌ تضمين روزى بدين معنا نيست كه شخصى بگويد روزى من تضمين شده است و ديگر احتياج به كار و كوشش ندارم؛ پس گوشه‌اى بنشينم و منتظر روزى خود باشم! زيرا رسيدن روزى به بندگان خود داراى مقدّرات خاصى است كه يكى از آن تلاش خود شخص است. قرآن نيز به اين نكته اشاره كرده كه انسان‌ها بايد تلاش نموده و با حركت در زمين و استفاده از نعمتهاى الهى كه در اختيار آنها قرار داده شده روزى خود را به دست آورند.
«هُوَالَّذى‌ جَعَلَ لَكُمُ الْارْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فى‌ مَناكِبِها وَ كُلُوا مِنْ رِزْقِهِ ...» «٢» او كسى است كه زمين را براى شما رام كرد پس بر شانه‌هاى آن راه برويد و از روزيهاى خداوند بخوريد.
روش پيامبران و امامان نيز كه از معارف الهى آگاهند و به تضمين روزى به طور يقين معتقدند، به همين منوال بوده و لحظه‌اى از كار و كوشش باز نمانده‌اند.
در روايتى آمده است كه شخصى امام باقر عليه السلام را در اطراف مدينه در ساعتى كه هوا بسيار گرم بود مشغول كار، مشاهده كرد، اين شخص به نزد حضرت رفت و به رسم موعظه گفت: بزرگى از بزرگان قريش در اين ساعت و در اين حال مشغول جستجوى دنياست، اگر مرگ شما در اين حال فرا برسد چه مى‌كنيد؟