معارف قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩١
خود را آماده پذيرايى مهاجرين مسلمان نمودند، و پيامبر صلى الله عليه و آله و ياران مهاجرش را در شهر و خانه خود پذيرا شدند.
٢- دوستداران مهاجرين: گروه انصار از صميم دل به مهاجرين محبت مىورزيدند و آنان را با كمال ميل به خانههاى خود پذيرا شده و همه امكانات خود را در اختيار آنها نهادند. اموال خود را با آنان نصف نموده و در كسب و كار و زراعت خويش سهيمشان كردند. انصار در اين ابراز علاقه و محبت كه از ايمانشان ناشى مىشد چنان عمل نمودند كه تاريخ نظيرى براى آن سراغ ندارد.
٣- عدم چشمداشت: انصار در محبت خود به مهاجرين صادق بودند و در درون خود نسبت به اموالى كه از غنايم به مهاجرين مىرسيد هيچگونه چشمداشتى نداشتند.
آنان حتى وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله غنايم بنى نضير را بين مهاجرين تقسيم نمود در دل خود نيازى به آن اموال احساس نكردند و هيچگونه حسدورزى نداشتند.
علّامه طباطبايى در مورد اين قسمت آيه، تعبير دقيقترى نموده، درباره آن مىنويسد:
«معناى جمله اين است كه انصار حتى به خاطرشان هم نگذشت كه چرا رسول خدا صلى الله عليه و آله از فئبنى نضير به مهاجران داد و به ايشان نداد و از اين بابت نه دلتنگ شدند و نه حسد ورزيدند. «١»» ٤- ايثار: چهارمين ويژگى انصار در اين آيه، ايثار آنان است. انصار با وجود فقر و حاجتى كه خود به اموال و غنايم داشتند، مهاجرين را نسبت به خود مقدّم مىداشتند. در شأن نزول اين آيه آمده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در مورد تقسيم غنايم بنى نضير به انصار فرمود: اگر مىخواهيد اموال و خانههايتان را با مهاجرين تقسيم نموده و در اين غنايم شريك شويد و اگر مىخواهيد خانهها و اموالتان براى خودتان باشد و از اين غنيمت نصيبى به شما داده نشود (اين غنيمت مختص مهاجرين باشد).
انصار در پاسخ آن حضرت گفتند: ما اموال و خانههايمان را بين خود و ايشان تقسيم مىكنيم و از غنايم هم چيزى نمىخواهيم و شريك آنان نمىشويم. پس از اين گفتگو آيه