معارف قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤١
خواهد كرد.
حرمت رهبرى «يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَىِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ انَّ اللَّهَ سَميعٌ عَليمٌ يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا اصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِىِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ انْ تَحْبَطَ اعْمالُكُمْ وَ انْتُمْ لا تَشْعُرُونَ انَّ الَّذينَ يَغُضُّونَ اصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ اوْلئِكَ الَّذينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَا لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَاجْرٌ عَظيمٌ انَّ الَّذينَ يُنادُونَكَ مِنْ وَرَآءِ الْحُجُراتِ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ وَ لَوْ انَّهُمْ صَبَرُوا حَتى تَخْرُجُ الَيْهِمْ لَكانَ خَيْراً لَهُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحيمٌ» «١» اى كسانى كه ايمان آوردهايد، بر خدا و پيامبرش پيشى نگيريد و از خدا بترسيد، خدا شنوا و داناست، اى كسانى كه ايمان آوردهايد، صداى خود را از صداى پيامبر بلندتر نكنيد و همچنان كه با يكديگر بلند سخن مىگوييد با او به آواز بلند سخن نگوييد كه اعمالتان حبط و نابود مىشود در حالى كه خودتان نمىدانيد. آنان كه در نزد رسول خدا صدايشان را پايين مىآورند كسانىاند كه خدا دلهايشان را به تقوا آزموده است؛ براى آنها آمرزش و پاداش عظيمى است. آنهايى كه از پشت حجرهها ندايت مىدهند بيشترشان نمىفهمند. اگر صبر مىكردند تا خودت به سويشان بيرون مىآمدى برايشان بهتر بود و خدا آمرزنده و مهربان است.
آيات ياد شده در صدد بيان آداب اجتماعى در برخورد با رهبر اسلام است و به مسلمانان مىآموزد كه در حضور پيامبر، مؤدّب، سنگين و با انضباط باشند. در اينجا كمترين نوع بىادبى را مطرح و آن را ممنوع كرده تا با قاعده اولويت، بيشتر از آن را هم محكوم كند و دو نمونه زير در اين راستاست:
١- پيشى گرفتن: انضباط ايمانى اقتضا مىكند كه فرد با ايمان در گفتار، كردار و اراده از خدا و پيامبرش پيشى نگيرد. مؤمن نه تنها در فعل و تركش بايد گوش به فرمان خدا باشد بلكه در تفكر و تصميمش هم بايد پيرو خدا باشد. هر بندهاى، چنانكه در مرحله تكوين، مشيّتش تابع مشيّت خداست: