كرد تا مبارزان راستين را از مدعيان دروغين جدا كند. طالوت اعلام كرد كه نهرى كه بدان خواهند رسيد وسيله آزمايش آنان است، هر كه از آن بنوشد، حق همراهى با سپاه او را ندارد و هر كس ننوشد از اهل و خواص او حساب مى‌شود و آنان كه با كف دستى رفع عطش كنند گر چه در زمره اهل و خواص نيستند ولى مطرود هم نمى‌باشند. جز عده كمى يعنى در حدود چهار هزار نفر بقيه يعنى حدود شصت هزار نفر «١» از آب نوشيدند و شايستگى همراهى را از دست دادند. طالوت با خواص خود كه اصلًا آب ننوشيده بودند (٣١٣ نفر) و آن عده قليلى كه رفع عطش كرده بودند، در مقابل سپاه دشمن به فرماندهى جالوت صف كشيدند و در اينجا انبوه دشمن خوف و هراس را بر ياران او مستولى ساخت و فريادشان بلند شد:
«ما امروز نمى‌توانيم در مقابل جالوت و سپاهش مقاومت كنيم.» ولى ياران مخلص طالوت- همان ٣١٣ نفر- كه از فتنه و آزمايش سربلند بيرون آمده بودند، با آرامش و اطمينان جواب دادند:
«كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَليلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثيرَةً بِاذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرينَ» «٢» چه بسيار گروه اندكى كه به اذن خدا بر گروه كثيرى غالب شدند و خدا با صابران است.
و اين‌گروه كه‌موردعنايت‌خدا قرارگرفتند و سكينه الهى بر قلبشان نازل شده‌بود، با شجاعت و رشادت جنگيدند و بقيه نيزكمك و همراهى كردند و سپاه جالوت رامنهدم ساختند. «٣» ٢- وقتى حضرت رسول صلى الله عليه و آله همراه ابوبكر به هنگام هجرت در غار ثور پناه گرفته بودند، كفار قريش در تعقيب ايشان تا در غار آمدند. هر آن ممكن بود آنان متوجه حضور پيامبر در غار شوند و آن بزرگوار را بكشند. شرايط به حدى اضطراب زا و وحشت آور بود كه همراه و رفيق پيامبر را به شدت ترسانده بود ولى عنايت خدا شامل حال رسولش شده و در اين حال بر قلب آن بزرگوار سكينه نازل شده بود و آن وجود مبارك نه تنها هيچ اضطراب‌