شراب بهشتى‌ در آيات ديگر قرآن مجيد از اوصاف نهرهاى آب، شير و عسل ذكرى به ميان نيامده و در موارد متعدد تنها به روان بودن نهرهاى فراوان در بهشت اشاره شده است.
ولى در مورد شراب بهشتى در چندين آيه، سخن گفته و در توصيف آن فرموده است:
«يُطافُ عَلَيْهِمْ بِكَاْسٍ مِنْ مَعينٍ بَيْضاءَ لَذَّةٍ لِلّشارِبينَ لا فيها غَوْلٌ وَ لا هُمْ عَنْها يُنْزَفُونَ.» «١» شرابى سفيد و درخشنده و لذت‌بخش براى نوشندگان؛ شرابى كه نه در آن مايه تباهى عقل است و نه از آن مست مى‌شوند.
و در آيه ديگرى نيز آمده است:
«يَتَنازَعُونَ فيها كَأْساً لا لَغْوٌ فيها وَ لا تَأْثيمٌ.» «٢» آنها در بهشت جامهاى پر از شراب طهور را كه نه بيهوده‌گويى در آن است و نه گناه، از يكديگر مى‌گيرند.
در سوره دهر نيز از آن به عنوان «شراب طهور» (شراب پاك كننده) ياد كرده است.
امام صادق عليه السلام نيز در توصيف آن فرموده: «اين شراب آنان را از غير خدا پاك مى‌كند.» «٣» قرآن در توصيف طعم شراب‌هاى بهشتى، قسمى از آن را شرابى ممزوج به كافور يعنى شرابى خنك و معّطر معرفى نموده كه بندگان خدا نهرهاى آن را هر جا كه بخواهند جارى مى‌سازند «٤»؛ و قسمى را شرابى مخلوط با زنجبيل كه عطرآگين است، توصيف نموده و نام اين نهر را سلسبيل نهاده است. «٥» ناگفته نماند در يك مورد نيز به شرابى اشاره نموده كه آن را مخصوص بندگان مقرب خدا مى‌داند و مى‌فرمايد:
«يُسْقَوْنَ مِنْ رَحيقٍ مَخْتُومٍ خِتامُهُ مِسْكٌ وَ فى‌ ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ وَ