نورشان پيشاپيش و در سمت راستشان مى‌رود.
«وَ لا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلا ذِلَّةٌ» «١» و هيچ گونه گرد خجلت و ذلت بر روى آنان نخواهد نشست.
در مقابل اين دسته، مجرمان به واسطه ايمان نياوردن و انجام گناهان و زشتيها در آنجا سياهروى و خجل‌اند و شرمسارى و سرافكندگى از چهره آنان نمايان است.
«تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ... كَأَنَّما اغْشِيَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّيْلِ مُظْلِماً» «٢» ذلت و خوارى چهره ايشان را گرفته است چنان گه گويى صورتشان در پاره‌اى از شب تاريك پوشانده شده است.
«ناكِسوُا رُؤُوسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ» «٣» در نزد پروردگار سرافكنده و سر به زيرند.
با تدّبر در آيه ٧١ سوره اسراء كه مى‌فرمايد: «اى رسول ما به يادآور روزى را كه ماهرگروهى از مردم را با پيشوايشان فرا مى‌خوانيم، پس كسانى كه نامه عملشان را به دست راستشان دهند آنها نامه عمل خود را قرائت كنند و كمترين ستمى به آنها نخواهد شد.» روشن مى‌شود كه مردم در قيامت پيرو ائمه خود مى‌باشند و كسانى كه نامه عملشان به دست راست آنها داده شده، كسانى هستند كه در عالم دنيا تابع امام بر حق بوده و در اعمال و كردار از او پيروى كرده‌اند و كسانى كه نامه عملشان به دست چپ آنها داده شده، كسانى هستند كه در دنيا پيرو امام باطل بوده‌اند؛ «٤» به همين جهت، در تعيين مصداق اين دو گروه، در روايات، پيروان حضرت على عليه السلام به عنوان كسانى معرفى شده‌اند كه نامه اعمال به دست راست آنان و دشمنان حضرت على عليه السلام نامه عمل به دست چپ آنها داده خواهد شد. «٥»