نپسنديد براى مؤمن مگر آن كه بر غير مؤمن برترى داده شود.
اسوه‌هاى ايثار «وَالَّذينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالايمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَالَيْهِمْ وَ لايَجِدوُنَ فى‌ صُدوُرِهِمْ حاجَةً مِمَّا اوُتوُا وَ يُؤْثِروُنَ عَلىْ انْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يوُقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحوُنَ.» «١» و (فئ) براى كسانى است كه پيش از مهاجرين (در مكه به رسول خدا صلى الله عليه و آله ايمان آوردند و) مدينه را خانه ايمان گردانيدند و كسانى را كه به سويشان هجرت كنند دوست مى‌دارند و در دل خود نيازى به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمى‌كنند و آنها را بر خود مقدّم مى‌دارند هر چند خودشان بسيار نيازمند باشند؛ كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش باز داشته شده‌اند، رستگارانند! اوصاف انصار خداوند در آياتى از سوره حشر به موارد مصرف «فئ» «٢» اشاره مى‌فرمايد و در ضمن به توصيف مهاجرين، انصار و كسانى كه پس از آنان به جمع مؤمنان مى‌پيوندند «٣» پرداخته و صفات آنان را با تمجيد فراوان ياد نموده است؛ از جمله:
١- استقبال ازمهاجرين: آيه مورد بحث اولين توصيف از انصار را با اين جمله آغاز كرده است:
«وَالَّذينَ تَبَوَّءُاالدَّارَ وَالايمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ.» «تَبَوُّء» از ماده «بَواء» به معناى هموار و مسطح نمودن مكان است. «٤» در اين آيه كه ايمان را در كنار «دار» يعنى خانه آورده مى‌خواهد برساند كه مراد آماده نمودن شهر و منزلشان جهت پذيرش مؤمنان است. يعنى آنان مقدمات را فراهم آورده و