خداوند براى تربيت انسان و از بين بردن اين حالت نفسانى به او اعلام مى‌دارد كه اى بشر بدان هر چه در جهان اتفاق مى‌افتد به اذن خداست و به علم و تقدير اوست و از جهت مصلحتى واقع مى‌شود؛ بنابراين اگر مصيبتى به تو رسد، بايد بدون آنكه گرفتار غم و اندوه گردى و به يأس و نااميدى برسى، وظيفه خودت را در برابر آن مصيبت انجام دهى و اگر نعمتى به تو رسيد، گمان مبرى كه برگزيده و گل سرسبد شده‌اى و به غرور، سرمستى و تكبر رو مكن. بدان آن نعمت هم از جانب خداست و براى مصلحتى در اختيار تو قرار گرفته و نعمتى ناپايدار است.
مطلب مهم ديگر اينكه در هر مورد فقط سعى و كوشش خود را در تشخيص و انجام وظيفه مصروف بدار و اگر مصيبتى كه واقع شده، از مصيبتهاى زمينى و آسمانى و نفسانى است كه به اراده خداست و تو تقصير نكرده‌اى كه سبب آن بوده باشد، مثل اينكه زمين لرزه آمد و خانه‌ات خراب شده و يا فرزندت زير آوار مانده، در اينجا وظيفه تو تحمل و صبر است پس به خوبى تحمل كن و به زيبايى صبر كن و اگر در مصيبتى كه پيش آمده تو مقصر بوده‌اى، پس از تقصيرى كه كرده‌اى پشيمان شو، توبه كن و جبران نما و در نعمتها هم ببين تكليف تو چيست و خداوند براى مصرف آن نعمت چه دستورى داده، در آن راه مصرف كن و بدان دل نبند.
بنابراين نه نعمتها تو را به استكبار و سرمستى بكشاند و نه مصيبتها تو را به يأس و نااميدى، بلكه با رضايت به تقديرات الهى در هر مورد وظيفه‌ات را انجام بده.
رهبانيّت‌ «... وَ رَهْبانِيّةً ابْتَدَعوُها ما كَتَبْنَاها عَلَيْهِمْ الَّا ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّهِ فَما رَعَوْها حَقَّ رِعايَتِها فَآتَيْنَا الَّذينَ آمَنُوا مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ وَ كَثيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ.» «١» و رهبانيّتى را كه ابداع كرده بودند، ما بر آنان مقرر نداشته بوديم؛ گر چه هدفشان جلب خشنودى خدا بود، ولى حق آن را رعايت نكردند؛ از اين رو ما به كسانى از آنها كه ايمان آوردند پاداششان را داديم؛ و بسيارى از آنها فاسقند!