سوره واقعه نيز مكّى و داراى ٩٦ آيه است كه بر محور اثبات معاد و مسائل آن دور مى‌زند. دسته بندى مردم به سه دسته سابقان، اصحاب يمين و اصحاب شمال، بيان پاداشهاى مقربان و اصحاب يمين و كيفر اصحاب شمال، معرفى خداوند به عنوان تنها مؤثر حقيقى در جهان خلقت، يادآورى شأن و منزلت عالى قرآن و دور بودن آن از دسترس ناپاكان، ترسيم ناتوانى انسان از يارى رساندن به فردى كه در حال احتضار و جان دادن است، اهم مطالب آن است و نامش نيز از آيه نخست آن اقتباس شده است.
سوره حديد از «مسبّحات» «١» است كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله اهميّت زيادى براى آنها قائل بود. اين سوره مدنى و داراى ٢٩ آيه است كه شمارش برخى از صفات خداوند، بيان عظمت قرآن، فرجام مؤمنان و فاسقان، دعوت به انفاق هدفمندانه و عدالت اجتماعى از مباحث آن است. نامگذارى اين سوره به «حديد» از آيه ٢٥ آن گرفته شده است.
وحى‌ «وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى‌ انْ هُوَ الَّا وَحْىٌ يُوحى‌» «٢» او (پيامبر) از روى هواى نفس سخن نمى‌گويد، آنچه مى‌گويد چيزى جز وحى- كه بر او نازل شده- نيست.
آيات فوق به پاسخگويى به شبهات مشركان پيرامون وحى الهى به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله پرداخته و افكار بيهوده آنان مبنى بر اينكه، وحى بر پيامبر نازل نشده و سخنان او افتراى بر خداوند است را به شدت تكذيب نموده و با سوگندى كه در آيه اول اين سوره ياد كرده تأكيد مى‌كند كه آنچه پيامبر از سوى خداوند و به عنوان دعوت به سوى خدا بيان مى‌دارد چيزى جز وحى الهى نيست كه ملك مقرّب خداوند يعنى جبرئيل براى او مى‌آورد.
در ادامه اين آيات نيز به مسأله معراج و رؤيت جبرئيل در آن سفر اشاره نموده و همه اين مطالب را تأييد و تأكيدى بر آسمانى بودن پيام آن حضرت مى‌داند.