معارف قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٩
سه دستور مهم «فَامَّا الْيَتيمَ فَلا تَقْهَرْ وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» «١» پس يتيم را ميازار و فقير را از خود مران و نعمتهاى پروردگارت را بازگو كن.
در سه آيه قبل خداوند پيامبرش را تذكر مىدهد كه قبل از بعثت درد يتيمى را چشيدهاى و دريافتهاى كه يتيم از ذلت و خوارى بىپدرى چگونه در رنج است و نياز گمراه را به هدايت و عائلهمند را به توانگرى لمس كردهاى، بنابراين به شكرانه اينكه خداوند تو را پناه داده و هدايت كرد و بىنياز ساخت، يتيمان را خوار مشمار و دست حاجت نيازمندان را برنگردان و نعمتهاى خدايت را هميشه بازگو كن. «٢» يتيم نوازى قرآن كريم، در موارد فراوانى به مومنان فرمان داده كه حقوق يتيمان را مراعات كنند و نگذارند حق اين ضعيفان در جامعه، پايمال گردد.
حضرت على عليه السلام در وصيت نامه معروفش توجه به يتيمان را در كنار توجه به نماز و قرآن قرار داده، مىفرمايد:
«اللَّهَ اللَّهَ فِى الايْتامَ، فَلا تُغِبُّوا افْواهَهُمْ وَ لا يَضيعوُا بِحَضْرَتِكُمْ» «٣» خدارا، خدارا درباره يتيمان! آنهارا گاه سير و گاه گرستهنگذاريد، و نبايد در حضور شما ضايع شوند.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم به كسانى كه يتيمان را سرپرستى كنند، چنين نويد داده است كه:
«أَنَا وَ كافِلُ الْيَتيمِ كَهاتَيْنِ فِى الْجَنَّةِ اذا اتَّقَى اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَ اشارَ بِالْسَّبَّابَةِ وَالْوُسْطى» «٤» من و سرپرست يتيم مانند اين دو در بهشت در كنار هم خواهيم بود به شرط اينكه تقواى الهى را رعايت كند و اشاره به دو انگشت سبابه و ميانى كردند.