معارف قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٢
قبول شدگان و مردودين از آيات بالا و همچنين آيات ديگر معلوم مىشود كه در روز قيامت، نامه عمل انسانهاى خوب ودرستكار به دست راست آنها و نامه عمل انسانهاى زشت كردار به دست چپ آنها داده مىشود و آنان با ديدن نامه عملشان مىفهمند كه بهشتى يا دوزخىاند. افرادى كه نامه قبولى و جواز رفتن به بهشت را گرفته باشند با خوشحالى زايدالوصفى از ملائكه يا انسانهاى ديگر مىخواهند كه نامه عمل آنان را ملاحظه كرده و از نتيجه كردار نيك آنان در دنيا با خبر شوند. اما افرادى كه بايد نامه عمل را از پشت سر «١» و يادست چپشان بگيرند، چون به نامه عملشان نگاه كنند آرزو مىكنند كه اى كاش اين نامه را هرگز نمىديدند و آنان را محاكمه نمىكردند و در نهايت آرزو مىكنند كه اى كاش مرگ به زندگيشان پايان مىداد و در چنين صحنهاى حضور پيدا نمىكردند. در آن موقع حسرت مىخورند و با خود مىگويند: مال و دارايى ما در دنيا به ما كمك نكرد و سلطنت و حكومت ما در دنيا نتوانست ما را نجات دهد و همه آنها از بين رفت. البته اين حسرتها ديگر سودى نداشته و به سرانجامى كه براى خودشان تهيه كردهاند، دچار مىگردند.
از سوى ديگر مؤمنان صالح وقتى از فرجام نيكوى خويش با خبر مىشوند، از خوشحالى و سرافرازى برافروخته و خندان شده و با نورانيت، سرور و خشنودى متوجه پروردگار مىشوند:
«وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نّاضِرَةٌ الى رَبِّها ناظِرَةٌ» «٢» صورتهاى خوبان در آن روز برافروخته و نورانى است و به پروردگارشان نظر مىكنند.
«وَ لَقَّيهُمْ نَضْرَةً وَ سُروُراً» «٣» و (خداوند) ايشان را طراوت و شادمانى بخشيد.
«يَسْعى نوُرُهُمْ بَيْنَ ايْديهِمْ وَ بِايْمانِهِمْ» «٤»