فصل پنجم‌ معارفى از جزء بيست و نهم‌ جزء بيست و نهم قرآن مجيد شامل ١١ سوره- ملك تا مُرسَلات- است.
سوره مُلك، در مكّه نازل شده و داراى ٣٠ آيه مى‌باشد. به آن سوره «منجيه» (نجاتبخش) و «واقيه يا مانعه» (نگهدارنده از آتش) نيز مى‌گويند. «١» مهم‌ترين مطالب آن عبارتند از: اشاره به قدرت خداوند، آفرينش مرگ و زندگى براى امتحان بندگان، خلقت دقيق آسمانها، عذاب كافران و علت ورودشان به جهنم از زبان خودشان، مژده به مؤمنان، دعوت به تدبّر در ربوبيّت خداوند متعال، اشاره به خلقت انسان و اسبابى كه در درون و برون وجود او نهاده شده است، سخنان منكرانِ معاد و سرانجامِ كار آنان.
سوره قلم، با ٥٢ آيه در مكّه نازل شده است كه به آن سوره «نون» يا «نون والقلم» نيز مى‌گويند. «٢» در اين سوره صفات نيكوى پيامبر اسلام (ص) مورد تمجيد قرار گرفته و آن حضرت از پيروى از كافران نهى شده است. داستان باغداران كافر را براى عبرت ديگران نقل كرده و حملات مكرر و كوبنده‌اى به مشركان انجام داده و شرح حالشان را در قيامت توصيف مى‌كند.
در پايان نيز پس از دعوت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم به صبر، جريان چشم زخم كافران به آن حضرت به خاطر شدت تعجبشان از زيبايى آيات قرآن را بيان مى‌كند.
سوره حاقّه، در مكه نازل شده و داراى ٥٢ آيه است؛ طى فراز نخست، سرانجامِ امّتهايى نظير ثمود، عاد و فرعونيان را كه به تكذيب قيامت پرداختند، يادآور مى‌شود.
در فراز دوم اوصاف قيامت و چگونگى احوال نيكوكاران و گناهكاران در آن روز را