آنها ابتدا به پيامبرشان گفتند: «فرماندهى براى ما برگزين تا در راه خدا جهاد كنيم» و وقتى با ترديد پيامبرشان در مورد جهاد كردن آنها مواجه شدند، جواب دادند:
«مَا لَنا الَّا نُقاتِلَ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ وَ قَدْ اخْرِجْنا مِنْ دِيارِنا وَ ابْناءِنا» «١» چرا در راه خدا نجنگيم با آن كه ما از ديارمان و از نزد فرزندانمان رانده شده‌ايم.
اما هنگامى كه حكم جهاد صادر شد، دوام نياوردند و جز عده‌اى قليل و مخلص بقيه در امتحان شكست خوردند. آيت‌الله جوادى آملى در ذي عوام و خواص در قرآن ١٠٨ كارنماى خواص بد ص : ١٠٨ ل اين آيه مى‌فرمايد:
«انگيزه اصلى براى مبارزه در اين گروه، همان علاقه به وطن و آب و خاك و فرزندان بوده است. گرچه ممكن است علاقه به وطن يا علاقه به فرزند و مانند آن، زمينه مبارزه را فراهم بكند ولى اين عمل دوام ندارد. زيرا آن كه علاقه به وطن يا فرزند دارد، ممكن است با مشاهده شدايد، در بين راه از جهاد برگردد. تنها عامل مهم مبارزه، عشق به لقاى حق است نه علاقه به آب و خاك و فرزند، لذا اينها گفتند: چرا مبارزه نكنيم ...» ولى با مشاهده برخى از دشوارى‌هاى جنگ، از بين راه برگشتند.» «٢»