عوام و خواص در قرآن - حیدری، احمد - الصفحة ٥٥

شامل چهره در هم كشيدن، اعراض و رو گرداندن و اعلام قولى و عملى بيزارى در مواجه با گناهان بزرگ است. امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
«ادْنَى الْأِنْكارِ انْ تَلْقى‌ اهْلَ الْمَعاصى‌ بِوُجُوهٍ مُكْفَهِرَّةٍ» «١» پايين‌ترين مرتبه انكار و اعلام تنفر اين است كه با گناهكاران با چهره گرفته و خشم‌آلود برخورد كنى.
٥- هجرت «٢» خواص جامعه بايد به وظيفه امر به معروف و نهى از منكر قيام كنند و اگر اين اقدام آنها مؤثر نيفتاد و حرفشان خريدار نداشت و قوه و قدرت بر جلوگيرى از فساد نداشتند، از فساد و مفسد دورى گزينند و هجرت كنند.
در همان حديث سابق، حارث بن مغيره به امام صادق عليه السلام عرض‌