در اين زمان نه ايمان آوردن او صادقانه بود و نه اعلام آن فايده داشت؛ زيرا او با مشاهده كابوس مرگ و براى فرار از آن اعلام ايمان مى‌كرد و پيروانش نيز همگى در گرداب هلاكت بودند و اين اعلام ايمان او اثر مثبتى نداشت.
اقدام صحيح خواص تا زمانى كه فرصت از دست نرفته ارزشمند است؛ ولى ارزش اقدام قاطع، صحيح و به موقع بسيار بيشتر است.
قرآن مى‌فرمايد:
«لا يَسْتَوى‌ مِنْكُمْ مَنْ انْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قاتَلَ اولئِكَ اعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذينَ انْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَ قاتَلُوا وَ كُلًّا وَعَدَاللَّهُ الْحُسْنى‌ وَاللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبيرٌ» «١» كسانى كه قبل از پيروزى انفاق كردند و جنگيدند (با كسانى كه پس از پيروزى انفاق و جهاد كردند) يكسان نيستند، آنها بلند مرتبه‌تر از كسانى هستند كه بعد از پيروزى انفاق و جهاد كردند و خداوند به هر دو گروه وعده نيكو داده است و خدا به آنچه مى‌كنيد آگاه است.
منظور از اين فتح و پيروزى، فتح مكه در سال هشتم و يا صلح حديبيه «٢» در سال ششم هجرى است؛ طبيعى است كه در زمانى كه اسلام رونق يافته و مسلمانان قدرت و نيرو گرفته‌اند، پيوستن به صف رزمندگان و هزينه كردن اموال براى پيشرفت اسلام هرگز هم‌سنگ و هم ارزش اين عمل در سال‌هاى اول و دوم هجرى نيست.